Gebrek nr 12: de kunst van het vergeten

Wat heeft je blij gemaakt vandaag?

Best een indiscrete vraag. Ik open er mijn reeks workshops mee. Capuccino wordt geantwoord, en Catullus, en ik ben weer terug in mijn middelbare school en in Rome en in het caffettaria van het Italiaanse filiaal van een van mijn vorige werkgevers. Ja, Italië kan me blij maken, dat herinner ik me goed uit de tijd dat ik er vaker kwam. Ooit dweepte ik met Cesare Pavese, en Italo Calvini en Luigi Pirandello en hoe lang is het niet alweer geleden dat ik een Italiaanse roman las?

Dat van die bergen, denk ik, en zoek het even op, zeven bergen. Google geeft me er acht terug, van Cognetti, en ik weet meteen weer dat het boek me niet kon raken. De illusie dat mensen niet veranderen, of net wel, dat wil ik kwijt zijn. Voor me op het scherm kijken twaalf gezichten me vol verwachting aan, en ik vraag me af of deze poging hen dicht bij zichzelf te brengen hen blij maakt. Ze verwachten dat ik hun leven verander, dat is de afspraak, ze zijn volwassen, ze ontplooien zichzelf en de komende weken ben ik hun gekozen instrument van verandering.

Vanuit Italië ben ik ondertussen in het kantoor van een Zwitsers architectenbureau beland – daar stond de beste Italiaanse professionele espresso machine te blinken. Die architecten zitten altijd wel ergens in mijn hoofd, ze spelen een rol in mijn tweede roman, en nog terwijl ik het woord capuccino hoor, haper ik al – je verwacht je van literatuur vandaag dat het merk van die machine wordt genoemd, ik zal het deze beleefd wachtende gezichten elke week opnieuw zeggen, wees specifiek in de details, groot en glimmend en moeilijk te bedienen volstaat niet. Het merk. Voor de kenners van espresso is dat het enige wat telt. En het type.

Het hoeft niet waar te zijn, of toch niet helemaal.

Zo staat het op mijn papiertje, maar het is de eerste les, en ik ben best ook wel een beetje nerveus, twaalf intelligente blikken, iemand rolt een sigaret en vraagt of het stoort, en bam, weer ben ik weg, nu bij mijn eerste werkgever, die branded asbakken voorzag bij het kantoormateriaal. Ik dwing mezelf terug naar die twaalf hoofden – elk een achtergrond en een geschiedenis, gretig zich te tonen of de adem inhoudend tot de ontmaskering: schrijvende poseurs zijn het, van de soort die het merk van de top van de Italiaanse espressomachines vergeet.

Dus dat zeg ik niet, en nadien durf ik er niet op terugkomen, ze duiken alle twaalf in hun herinneringen aan de dag, en al wordt er veel weggestreept, wat ze vertellen is allemaal waar. Dat ontroert me, het is zo mooi, mensen die een waar verhaal vertellen aan vreemden, en vragen is de simpelste manier om dat te krijgen.

Het hoofdstuk met die koffiemachine moet nog geschreven worden, ik heb nog tijd voor research, ik kan die koffiekamer ook helemaal weglaten, niemand die het weet. Het merk ontglipte me al toen ik nog in de kamer stond, dat weet ik wel, het was tijd om weer te vertrekken, de limousine die ons naar de luchthaven zou brengen stond klaar, en een foto maken, dat kon niet, ik was bij architecten te gast, ik fotografeerde hoogstens gebouwen en maquettes.

Op het einde van die eerste workshop vraag ik hen om die blije herinnering straks, wanneer ze alleen zijn, ook op te schrijven. Daarover gaan deze workshops tenslotte, over dingen opschrijven. En vooral veel vergeten, druk ik hen op het hart, dat is het moeilijkste, en dat doet de waarheid het meeste recht.

Het is voor de lezer, zeg ik, die geen vraag heeft gesteld maar wiens leven toch even in jouw handen ligt. Schenk hem een koffie, geef haar een kus. Lees voor.

Ja, het zou best wel eens kunnen dat ook Carla Bley een rolletje heeft in die tweede roman

4 gedachtes over “Gebrek nr 12: de kunst van het vergeten

  1. Ik dacht dat je assertiever was, Dirk. Je had het gewoon moeten vragen.
    Ik wil je het antwoord niet schuldig blijven: het professionele baristatoestel dat me vaak uit mijn ochtendsleur haalt, is van het merk Nuovo Simonelli, type Oscar II. Ik heb dit espressoapparaat niet in een opwelling gekocht, zoals ik dat wel eens doe met een technologisch snufje. Eerst heb ik mezelf gestort in de koffiewereld, door vooral erg veel aan de bar te hangen en de barista’s in kwestie aan de tand te voelen. Dan heb ik me ingeschreven in twee workshops (eentje over koffietheorie en eentje over espressotechnieken).
    Na veel oefenen lukt het mij nu om een even lekkere cappuccino te bereiden als die in een koffiebar, mét latte art.
    Ze zeggen dat koffie bijwerkingen heeft. Daar merk ik niet zoveel van. De enige bijwerking is dat ik mijn vrouw de mond snoer met zo’n schuimig hartje wanneer zij slechtgehumeurd is.

  2. Nu, na deze vijf workshops begin ik het zoetjesaan te begrijpen, ofwel ik begin er iets van te begrijpen Dirk, het grote geheim zal zich langzaam openbaren, bij elke espresso een beetje meer, bij elke weggestreepte alinea, elk uitgewerkt detail. Dank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s