Gebrek nr 11: de kunst van het reizen


Daar stonden we. Op het verkeerde uur, de verkeerde plek, de vrouw die de sleutel had van de Romaanse kapel was nergens te bekennen, en stiekem waren we daar blij om. We hadden haar nooit iets kunnen vragen, de reisgids – meer dan duizend pagina’s over het zuiden van Toscane – was in het Frans, de dorpsbewoners spraken enkel Italiaans. 

We geloofden er nochtans echt in, in dat tandeloos ontdekkingsreizen naar een andere plek en een andere tijd, met een donkergroen Golfje waarvan de aanschaf ons diep in de schulden had gestort. Wat was ons verlangen om weg te zijn groot, wanneer we niet reisden keken we vooruit. Alles maar niet hier, niet nu.

Later probeerden we wat anders. We flaneerden door een zomers verlaten nu, proevend van vreemdgekleurde dorpen, of legden onze kleren af in een met haringen diep geworteld hier, klauwend in de aarde. Het was vakantie, het was compensatie, dat allemaal wel, maar reizen? Nee, dat wilde niet lukken.

Daarna dwaalde ik alleen door Parijs, Londen, Amsterdam of Rome – derde straat links, tweede rechts – en hoe vriendelijk ik ook knikte en oogcontact zocht, die blikopenende ervaring die me door echte reizigers werd beloofd, heb ik nooit gevonden.

Ja. Een heerlijk diner in Rome, bij het restaurant van een neef van de Italiaanse collega die ons ontving – ik herinner me de grappa uit de geheime kast, verfijnder dan een goede single malt whisky.

Tequila en zeevruchten in Newport, USA, starend naar een oudere vrouw die een kreeft onaangeroerd terugstuurde. Te groot. Niet te hanteren. Pannenkoeken met maple syrup in St-Hyacinthe, Quebec, en de onhandige flirt met die andere consultant in residence.

Vandaag dwaal ik door mijn gesloten stad – vierde rechts, eerste links, derde rechts, tweede links – en het daagt me. Het zijn de nadrukkelijk gesloten restaurants, de overvolle bankjes in de novemberzon, de gemaskerde bubbels, de zelfverklaard knappe meisjes die hun liefjes smeken om nog een foto, de laatste, op de trap van dat gesloten monument, de belofte van straks … de stad die stad blijft, ondanks alles. 

De met tape gebarsten ramen waar een vlag dient als gordijn, de deuren met een oneindige belreeks, de gevel van het grand café in aanbouw waar in afwachting alvast altijd dezelfde daklozen drinken, het achterlijke jongetje dat luid roept op het ongeschoren gras van de speeltuin, de commerces à remettre.

De Luxemburgse bankier die de duizend bladzijden over het zuiden van Toscane schreef – mijn exemplaar is ergens verloren gegaan, maar tweedehands vind je het nog wel, het is de beste reisgids die je ooit zal hebben – moet het in zijn Toscaanse dorpen hebben gevonden: het gevoel thuis te zijn.

Gereisd te hebben, en dan: aankomen.

Wanneer ik de sleutel in het slot van mijn voordeur draai, binnenga, mijn masker afleg, begin ik toch te twijfelen. Hoe zit dat nu, als ik niet kan reizen, als ik geen afstand kan nemen om verbinding te maken, als ik niet kan aankomen en kiezen voor nabijheid, hoe kan ik dan ooit thuis zijn?

A hole in your soul where the wind blows through

4 gedachtes over “Gebrek nr 11: de kunst van het reizen

  1. Heel mooi stuk en inderdaad, in de loop van de tijd worden je schrijfsels nog mooier.

    Ik vraag me zowat alles af, en dus ook waarom mensen steeds maar willen reizen (en nu door de omstandigheden op hun tandvlees zitten). Jouw stuk biedt hier voor een deel een antwoord op, waarvoor dank.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s