Paul Snoek


Het is zo ver. Een klein kerkje in het Pajottenland, tussen moeilijke kasseien, ochtendnat gras en een feestzaal in. We zitten vooraan, en kijken naar het koor, vijf vrouwen en een man, en luisteren naar de priester die zijn zachtste, meest meedogende stem heeft opgezet. Maar we zien ook zijn verveeld gezicht, het is vandaag al de tweede begrafenis van iemand die hij nooit heeft gekend.

De ochtend was moeilijk. Loden benen, troebele blik. Maar net dan zie je details die je anders ontsnappen. Haal je Vosje meteen uit zijn slaapzak wanneer je hem naar beneden hebt gebracht? Vosjes mama niet, zij geeft hem tijd om warm en gezellig aan de dag te wennen. Ik wel, de nacht is al zo lang, de dag kan niet wachten om ontdekt te worden. Geen idee wat dat verschil betekent. Vosje lacht altijd.

Het gaat snel. We staan recht om de kist te groeten, en daarna zie ik ze voorbijschuifelen, de mensen. Benig en hard, alsof het vlees zich op dit moment angstig terugtrekt in hun botten. Ik denk aan Vosje, een en al zachtheid en kneedbaarheid. We toonden nog een filmpje van een lachend Vosje, op het einde, dat maakte gelukkig.

In de namiddag zitten we in de tuin van een oude Brusselse villa. Het huis is wat verwaarloosd, de mensen die er wonen leven met hun hoofd en hart elders. Innig verbonden met de mensen, en met God. Hun warmte doet deugd, en ik schaam me bijna om de enige te zijn in het gezelschap die niet gelooft in het eeuwige. Stel, zeg ik, stel dat Vosje ook op zijn 86ste in een kist ligt, in 2102 dus, ergens in een zaal op een gewijde plek, tussen de mensen die hem dierbaar zijn. Waar ben ik dan?

Nu gaan ze ter communie, en ik kijk naar hun voeten. Naar de onbestemde schoenen, en de enkels, vaak pijnlijk gezwollen. Het is een ondankbare taak, enkel zijn. De huid is schraal, je draagt alle gewicht en nooit is er dankbaarheid. Terwijl knoesels toch erg gevoelige plekjes zijn, heel goed in staat om genot te schenken. Even later is de dienst afgelopen, de kist eerst verlaten we de kerk. Tussen sandwiches en taart herademen de mensen, hun vlees, kwabben en vet durft zich opnieuw tonen. Mijn tranen voor deze man, die ik nauwelijks heb gekend, maken geruisloos plaats voor de gewone maskers van het leven.

Ik zal nergens zijn.  Ik zeg het niet eens luidop. Vosjes vader zal vergeten worden zodra Vosje er niet meer is. Dat is een troostrijke gedachte, en terug thuis, ’s avonds, duik ik in mijn dichtbundels, op zoek naar woorden die bij deze vreugdevolle en treurige dag passen.

Vosje drinkt zijn laatste flesje, zijn ogen vallen al bijna toe, wanneer ik hem dit voorlees:

Noodbrug

smorgens naast de kuilen van de regen waden
ademloos een vloeibaar dagblad kopen
over de groene wolken heenwalgen
en blinde satelliet zijn van de zon

zich in een zondvloedvrije zone nestelen
als dertiende gast
een witte appel eten van twee uren lang
en kersepitten schieten naar de zoldering
van zijn verveling

de dag verdoemen in de ronding van de natte avond
in een bouwvallig huis vertedering ontwijken
en gyroscopisch traag gelukkig zijn

Paul Snoek

Dat is een moeilijk woord, gyroscopisch, zeg ik, terwijl hij al slaapt. Het heeft iets te maken met een kompas, met weten waar je bent en waar je naartoe wil. Kan je dan pas traag zijn? Gelukkig? Als je weet waar je naartoe wil? We stoppen hem terug in zijn slaapzak, en ik breng hem naar boven. Slaapwel, fluister ik. Het ga je goed.

Advertenties

6 gedachtes over “Paul Snoek

  1. Innige deelneming. Als Vosje ooit zou sterven zullen zijn kinderen zich nog Vosjes’vader herinneren…..echt waar.
    Een mens is soms nog lang niet vergeten. Ondanks alles.
    Maar tegen die tijd worden we allemaal zo oud. Zo oud…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s