The Black Swan


Bijna zeventien jaar lang leefde ik in het ongewisse, maar nu weet ik het weer: het is een kunde, een vak, een kunst zelfs, om op de juiste manier water in een flesje te gieten, daar wit poeder bovenop te scheppen en bedachtzaam te kijken hoe die massa langzaam wegzakt. Niet te lang, want de speen moet vastgedraaid, en dan is er de snelle beweging tussen de handen, alsof je met stokjes vuur maakt, en water en poeder gaan op in iets helemaal nieuws, iets wonderlijk: de melk die Vosje laat groeien.

Ik heb het gemist. Al die tijd, terwijl ik de puber zag opgroeien, heb ik gedwaald. Mijn aandacht ging naar dat ene druppeltje water, met een pincet geïnjecteerd, dat de smaak van whisky opent. Naar de tonic en de komkommer in de gin, toen ik mezelf even kwijt was en hip probeerde te zijn.

Vosje is nog niet helemaal overtuigd van mijn vakmanschap. Ja, hij stopt met huilen wanneer ik hem de wording van zijn maaltijd laat zien, maar zodra die voor de noodzakelijke drieentwintig seconden in de microgolfoven verdwijnt, verliest hij alle vertrouwen. Wat garandeert hem dat wat er nu is, er ook straks zal zijn?

Ik kan bezweren wat ik wil, hem de wet van de persistentie uitleggen (het is te vermoeiend om er vanuit te gaan dat wanneer iets altijd op een bepaalde manier gaat, het de volgende keer anders zal zijn), hij blijft zijn wantrouwen uiten tot hij de speen in zijn mond heeft en de melk proeft.

Soms, de middernachtelijke voeding is daarvoor het meest geschikt, drink ik met hem mee. Hij de fles, ik het glas. Iets na de helft nemen we even pauze. Een boertje, en dan kunnen we weer verder. Misschien heeft hij wel gelijk, Vosje. Niets is immers voor altijd. Het duurt niet meer zo lang voor het stopt, deze nachtelijke flesmomenten samen. En weer niet opgelet.

Dan staan we in de keuken, groenten te snijden, en een vleesje, en lepel ik dat bij hem binnen. Zal hij dan al heimwee hebben naar zijn flesje? Worstelen met de verandering, met de tijd die meedogenloos voortschrijdt en het vertrouwen in de toekomst opzij schuift?

Misschien ben ik naïef in mijn geloof dat alles zal blijven duren, ook wanneer het verandert. Te zelfgenoegzaam om alert te zijn op wat ik verlies, te blind om te zien wat er allemaal op het spel staat. Hoe doseer je vertrouwen?

Hoe dan ook, na de fles en het glas moeten we terug naar bed. Ik doof de lichten, aai hem over de buik, zoek zijn hoofd voor een kus. Ik fluister het: wij zijn hier jongen, je ziet ons nu niet, maar doe je best en je ruikt ons nog, je hoort ons nog, en straks, wanneer je weer wakker bent, dan doen we dat truukje met de fles opnieuw. Maak je geen zorgen.

Ik beeld me in dat hij begrijpend knikt, zijn ogen sluit en zich in zijn slaap laat glijden. Weerloos, net als ik, net als wij. Want sommige dingen veranderen nooit.

 

If you survive until tomorrow, it could mean that either a) you are more likely to be immortal or b) that you are closer to death.

Nassim Nicholas Taleb, The Black Swan: the impact of the highly improbable

Vosje en de fles
Vosje en de fles
Advertenties

Een gedachte over “The Black Swan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s