Chrétien Breukers


Ik ben, net als mijn opa en vader, geen man van de daad; ik bevond me nog steeds aan de rand van het dorp, alleen, met de rug tegen de verwarming lezend. Een man die niet deelneemt aan het leven. Die het leven niet kent, omdat hij het altijd uit de weg is gegaan. Niet zozeer uit lafheid of luiheid, al spelen die allebei een rol. Uit onverschilligheid, die is omgeslagen in arrogantie.

Chrétien Breukers (uit Fresh up)

Praten. Dat is wat ik dagelijks doe, waar ik van leef. Ik analyseer en leg uit en verstrek raad. Als consultant, vanop een afstandje, dat past me het best. Het leven op kantoor gaat aan me voorbij, het wel en wee van de organisatie volg ik hoogstens in de krant, als was het een verre kennis. Ik kom en ga, een man in de schaduw van de macht.

Het maakt wat ik vertel des te waardevoller, naar het schijnt.

Ook tegen Vosje praat ik. Ik vertel hem over wat hij ziet (als hij al scherp zou kunnen zien, wat na drie weken niet echt het geval is), wat hij hoort (alles, ogen als knikkers wanneer de laaiende ambulance ons tijdens deze autoloze zondag voorbij raast), wat ik doe (niet al te veel, zo blijkt, het valt me een beetje tegen), en vooral waarom alles is zoals het is.

Eén zijnsvraag eist telkens al mijn behendigheid op. Ik ruik ze van ver, weet dat ze het moment aankondigt om op te staan, een nieuwe opdracht aan te vatten, en altijd is ze toch plots daar, in al haar naaktheid en onbevangenheid. De onontkoombare dag dat Vosje ze gaat stellen is nog ver weg, maar ik vrees hem nu al. Wat doe ik hier? Waarom besta ik?

In zijn geval kunnen we de vraag preciseren, nader ingaan op het ene of het andere aspect, waarbij het kraambezoek mijn bijna oude leeftijd besmuikt onuitgesproken laat. De gek. Ik wuif het weg. Het gaat toch niet om leeftijd? Nee, het is dat Breukers mij zo treffend beschrijft. De kleine jongen die ik was. De man die ik geworden ben. Ik voel zelfs nog de scherpe randen van de radiator in mijn rug. Wie mij dit boekje cadeau deed, kent mij goed.

Hoe kan een man die het leven al zo lang uit de weg gaat en bijkleurt wat er ontbreekt of te veel is, die daar zelfs zijn beroep en zijn hobby van heeft gemaakt, hoe kan zo’n man plots verdragen het onoverkomelijke middelpunt te zijn van een nieuw leven? Wat is er gebeurd met de onverschilligheid, waar is de arrogantie naartoe, waar zijn mijn wapens?

Ik sta met mijn mond vol tanden wanneer ik Vosje, jankend van de pijn en geplaagd door krampen, probeer te overtuigen dat het straks, nee, zo dadelijk al, veel beter zal gaan. Ik hef zijn linkerarm, wrijf over zijn buik, tokkel hem zachtjes op de rug. Ik staar in zijn gezicht, speurend naar de ontspanning die moet komen, en zie hoe zijn goddelijk mondje onwillekeurig samentrekt.

De slaap zal zodadelijk komen. Bevrijding. Ik open mijn boek, mijn daad van de dag zit er weer op. Ik denk dat we samen in slaap zullen vallen.

Vosje leest mee
Vosje leest mee

 

Advertenties

4 gedachtes over “Chrétien Breukers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s