Buikgevoel


Het zuiden in de zomer is geen paradijs. De hitte overdag is onverdraaglijk, de zon te fel en het blauw van de lucht te diep. Schaduw. Daaraan hou ik me vast, daarom hou ik toch van de zon. Maar zelfs in mijn hangmat tussen twee bomen puf en zweet ik nu, en voel ik me ongemakkelijk. Lezen lukt niet, niets doen is de enige optie, en dat stoort me. Bij normale temperaturen veroorloof ik me zinloos tijdverlies, maar het genot van dat schuldgevoel wordt me nu ontnomen. Het is gewoon te warm, en mijn lijf op leeftijd krult aan de randen op van de hilte. Ik ruik al de eerste brandgaten. ’s Ochtend heb ik nog tien kilometer gelopen, maar toen al voelde ik dat mijn spijsvertering de handdoek in de ring zou gooien.

Het is mijn zwakke punt. Anderen hebben last van kapotte knieën, een gezwollen lever, of een vasthoudende kortzichtigheid, bij mij slaat alle onheil op maag en darmen, alsof die zelf niet goed weten hoe het samenspel tussen al die buikholteorganen nu eigenlijk zou moeten klinken. Ik maak me zorgen, wetenschap beweert dat de darmen en hun flora ons denken bijna meer beïnvloeden dan de hersenen zelf.

Naast me ligt ‘Sex is Forbidden’, een roman van Tim Parks uit 2013. Het verhaal speelt zich af in een boeddhistisch centrum, waar mensen tien dagen komen om te zwijgen en te mediteren. De recensies van het boek zijn slecht, het algemeen oordeel van de literaire wereld is dat Parks in dit boek één enkel idee net iets te breed heeft uitgesmeerd. De constructie van het verhaal, de stelling waaraan het doek van de voorstelling is vastgemaakt, is te zichtbaar. Men verwijt hem luiheid. Voor mij een reden om het toch te kopen en te lezen. Geen beter studieobject dan het mislukt werk van een goed schrijver.

foto © riaAerts www.riaaerts.com
foto © riaAerts
http://www.riaaerts.com

Hoofdpersonage is Beth, een vrouw in haar twintiger jaren, met ‘big eyes, big tits, big teeth, and a ton of frizzy hair’. Wanneer ze niet op de vlucht is voor het leven is ze de frontvrouw van een rockgroep. Het kind heeft (uiteraard) allerlei problemen, gulzigheid is daarvan niet het minste, en ze is wanhopig op zoek naar evenwicht. Dat hoopt ze te vinden door in het klooster als hulpje aan de slag te gaan. Een paradijs. Tot de oudere man met het dagboek langs komt.

De eerste pagina’s las ik gisteren op het strand. Leek me wel leuk. Een boek met die titel hoog geheven, tussen de blinkende blote lijven. Een waarschuwing en een uitnodiging tegelijk. Maar ik viel al snel in slaap, en vandaag raak ik ook niet verder.

Het is tijd voor een pastis, maar dat gaat net als een bezoek aan het strand niet lukken. Het leven is ellendig, de vingerafdruk van de schepper te nadrukkelijk aanwezig. Wel knap, wat Tim Parks probeert. Als zestigjarige man in het hoofd en het leven kruipen van een jonge vrouw.

Het is wat ik ook probeer te doen, in de ochtend, wanneer iedereen nog slaapt en de temperatuur te verdragen is. Ik ga naar buiten, en schrijf aan mijn grote kleine roman. Ook mijn hoofdpersonage is een jonge vrouw, al heb ik haar geen big tits meegegeven. Ze praat ook. Veel zelfs. En ze heeft seks. Niets wat Beth ook niet doet. De onvermijdelijke oudere man is bij mij een Duitse immigrant.

Wanneer ik niet meer weet hoe het verhaal verder moet, trek ik mijn loopkleren aan. Ik loop langs de waterlijn, en ben me meer dan bewust van het grote aantal onafgewerkte grote kleine romans dat in de cloud rondzweeft, of in nauwelijks leesbaar handschrift ligt te wachten op definitieve vergankelijkheid. Meer schrijvers dan lezers.

Allemaal ijdelheid. Slechts een deel dwarrelt neer op het bureau van een uitgever, die met een vermoeide zucht ruimte probeert te scheppen voor dat ene meesterwerk, die ene bestseller, en liefst van al de twee in één klap. Wat heb ik daar aan toe te voegen? Niets. Wanneer ik die gedachte toelaat, beginnen mijn darmen te protesteren.

Het boek van Tim Parks heeft een afdruk nagelaten op mijn buik. Waar het lag, is het vel nog bleek, de zonnemelk is in de opengeslagen pagina’s gedrongen. Zo’n symbiose tussen boek en lezer, zo’n onverwachte alomtegenwoordigheid van de schrijver. Vanaf morgen, denk ik. Dan ga ik er weer voor. Met discipline en volharding.

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens, maar het paradijs houdt zich schuil in de kronkelige zijpaadjes onderweg. Moeizaam sta ik recht uit mijn hangmat. Ik moet weer.

Advertenties

12 gedachtes over “Buikgevoel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s