Minnestreel


Het is bijna negen uur ’s avonds, en we dwalen door Bolzano, op zoek naar een café waar we kunnen zien hoe het Belgische elftal Wales in de pan gaat hakken. Het is hier druk. De hipste locals hebben hun tattoo’s opgeblonken en iets elegants aangetrokken, en hun gelach en getater vult de nauwe straatjes. Uiteindelijk belanden we op de Waltherplatz. Voluit Piazza Walther von der Vogelweide – hier in Zuid-Tirol, net over de Oostenrijkse grens, mengen ze Duits en Italiaans met de vanzelfsprekendheid die eeuwen haasje over springen met landsgrenzen met zich meebrengt.

Er staat een groot scherm. Een donker scherm.

De afstandsbediening is nergens te bespeuren. Morgen, wanneer Italië Duitsland de duvel zal aandoen, dan zal dat hier vonken geven. Maar nu beheerst stil gekeuvel het plein. Walther zelve kijkt weg, richting kathedraal.

Hij is de beroemdste van alle middeleeuwse dichter en zangers, de man die het in ons collectief onderbewustzijn heeft geschopt tot prototype van een minnestreel. Verarmde adel, talent ontwikkeld dankzij de bescherming van een lokale vorst en een oude leermeester, en dan, zodra de lokale vorst overlijdt, een leven lang rondzwerven. Op zoek naar eeuwige roem, eten en drinken, en wat liefde af en toe (dat hoofse hoeven we niet te overdrijven). Zoals  een hedendaagse popzanger.

We hebben nog tien minuten voor de match begint, ons hotel is een kwartier wandelen ver. Toch maar terug de straatjes in. Zo belangrijk is voetbal nu ook weer niet.

Maar dan. Een poort naar een binnenkoer staat open, een geplastificeerd A4’tje wijst de weg. België – Wales. In een theater. Sfeer! Landgenoten! Welshmen misschien wel, dan kunnen we verbroederen.  Zo zie je maar, wanhopen hoeft echt niet. Het is nog even zoeken naar de ingang van het theatertje. Het is er ook verdacht stil. Maar na nog een deur zijn we er.

Er is niemand.

foto © riaAerts www.riaaerts.com
foto © riaAerts
http://www.riaaerts.com

Dan horen we gestommel. Een jonge kerel komt op ons af. Ja hoor, hij toont ook vandaag voetbal. Maar het is niet zo’n belangrijke match, dus verwacht hij niet veel volk. Morgen, ja, dan. Hij zet zijn projector aan. Nu kunnen we niet meer terug. We halen wat te drinken en zetten ons in een sofa op de eerste rij.

De jonge kerel dooft de neonlampen, en tweeëntwintig jonge kerels beginnen aan hun arbeid. De eerste tien minuten gaan prima, en we kloppen ons al zelfvoldaan op de borst. Het lelijkst versierde opdondertje van linkeroever trapt hem erin, en we zijn zeker. Dat gaan we hier nog goed doen. Tijdens de rust onderbreekt de RAI de reclame voor een extra tv journaal. Er is een gijzeling aan de gang in Bangladesh, en er zijn Italianen bij betrokken.

Ons optimisme was niets dan hybris, zo blijkt in de tweede helft. We falen. Beter: zij falen, de trainer op kop. We drinken ons laatste glas leeg, halen de schouders op en wensen de theatereigenaar meer succes morgen. Falen is eigenlijk helemaal niet zo erg, het laat perspectief voor later. Op succes kan je alleen maar terugkijken.

De dag erna staat het Waltherplein vol. Met Italiaanse vlaggen getooide kerels spreken er Duits met elkaar en drinken pils. Er zijn ook wat aanhangers van de Mannschaft op het plein. Wij besluiten om voor de Italianen te supporteren.

Alweer een foute keuze, blijkt na achttien penalties. Walther von der Vogelweide zou er een gedicht hebben over geschreven, in zijn Zuidtirools dialect. Een hekelgedicht ongetwijfeld, want de man had een bittere geest en een scherpe pen. Hij paste eigenlijk nergens, overal werd hij na een tijdje weer buiten gegooid.

Pas toen hij al eeuwen dood was, en definitief onschadelijk, werd hij door de Duitse romantici gerecupereerd. Zij gebruikten hem om een verleden dat ze zelf verzonnen hadden in te kleuren, projecteerden hun idealen in zijn teksten. Ook Wagner had wat met de man. En met dat standbeeld op een plein in Italië zou hij eens flink hebben gelachen. Net zoals alle profeten in wiens naam vandaag geweld wordt gepleegd, verbaasd het hoofd zouden schudden bij het zien van zoveel domheid en geweld.

De Duitstalige Italianen in Zuid-Tirol hebben er geen last van. Bij het begin van de penalty reeksen laten ze een flessen prosecco aanrukken. Te vieren valt er zeker iets. En ach, dat er daarna nog wat hommeles ontstaat op één van de terrasjes? De meisjesstemmen laten er geen twijfel over bestaan. Dat gaat om wat echt belangrijk is.

Hoofse liefde.

Advertenties

2 gedachtes over “Minnestreel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s