Overwerk


Een harde tik, gevolgd door een beetje ruis. De helft van de verlichting dooft.

Het moet zeven uur zijn, stipt. Ik zucht, sta op en rek me luidruchtig uit. Ik blijk de laatste te zijn op de verdieping. Alle mensen zijn weg, op de tafels ligt hoogstens een verdwaald potlood of een leeg blad, maar verder is het een dorre woestijn. Dat hoort zo, de clean desk  maakt deel uit van de flexplek strategie, die het aan medewerkers verbiedt om zich te nestelen. Iedereen nomade. Een bedrijf met bindingsangst. Er moet een procedure zijn om verlichting te verkrijgen wanneer je het nodig hebt, maar ik laat het zo.

Een tic nerveux teistert mijn linkeroog. Stress, of te lang naar een scherm gekeken vandaag. Ik zoek het toch nog even op, voor de zekerheid. Een myoclonus heet dat. Onheilspellend voorteken van vele aandoeningen van het zenuwstelsel.

Mijn spreadsheet is verre van klaar. Ik ben op zoek naar schoonheid, en dat duurt even. Er zit een patroon verborgen in de cijfertjes, ik weet het zeker, en wanneer ik het kan bovenhalen, zal de oplossing voor het probleem, en bij uitbreiding voor mijn leven en het universum in ’t algemeen, zich in al zijn schitterende eenvoud aan mij vertonen.

Een beetje zoals gisteren, voor we ruzie maakten, en nadat mijn vriendin en ik samen klaar waren gekomen.

foto © riaAerts www.riaaerts.com
foto © riaAerts
http://www.riaaerts.com

Ik ben er bijna, ik voel het. Maar eerst moet ik naar het toilet, aan de andere kant van de verdieping. Het is een verre tocht, en de stilte weegt zwaar. Het plafond hangt laag en dreigend in de schemer. Geen stemmen meer, en ook het eeuwige gezoem van de airco is stilgevallen. Eerst sluip ik, geniepig als een vos, voorbij de kasten en de bureau’s. Maar met het heldere waaklicht van de toiletten in zicht trek ik een spurtje.

Ik ga voor de damestoiletten. Ik wil me inleven, mijn empathisch vermogen verhogen, beter mijn best doen. Uit de kale, treurige en reglementair gedesinfecteerde en ontzielde plek valt niets af te leiden. Ik plas zittend en met de deur open, maar dat helpt niet. Niet echt. Niet spannender dan de twijfel of de deur in mijn rug op slot moet, wanneer ik in een pot plas, gezicht en piemel voorwaarts gericht.

Het was hooghartig van me om gitaar te willen spelen. Net op dat moment. Ik ben er helemaal niet goed in, en weet dat ik het alleen in complete afzondering mag doen. Ik had echt niet als eerste mogen rechtstaan, alsof ze al vertrokken was. En beginnen neuriën, vals uiteraard, alsof ik me alles kon veroorloven.

Dan maar terug naar de cijfers en formules. Ik moet een hypothese opstellen, advies formuleren. Ook wanneer de dingen niet zo samen blijken te hangen als ik zou willen. Klaarkomen schrijf je aan mekaar, maar kwam klaar, in zijn verleden tijd, zijn twee aparte woorden, de unie verbroken. Zie, zelfs de Nederlandse grammatica geeft me subtiele hints.

Ik snap niks van het vrouwelijk orgasme, had ik gezegd. Wees blij, antwoordde ze. We lagen nog naast elkaar en ze lachte er warm bij. Het laatste wat we willen is doelgerichtheid. Of misschien toch wel. Enfin, dat hangt er van af. Ik zuchtte, stond op, en rekte me luidruchtig uit.

Het richtingloos getokkel op de gitaar was er daarna te veel aan.

Ik ben een volhouder. Deze spreadsheet zal ik afmaken, deze rekening zal kloppen, al moet ik van dit onherbergzaam kantoorlandschap een slaapzaal maken. Morose, zei een Franstalige collega daarstraks. Doods. Het is hier zo morose. Waarom is dat geen Nederlands woord? Het klinkt zoals ik me voel.

Creutzfeld-Jacob. De gekke koeien ziekte. Treedt op vanaf je vijftigste, ongeveer. Myoclonus is één van de eerste symptomen. Dat moet het zijn.

Ik ben een gekke koe, sms ik.

Ik probeer een nieuwe pivot table, met één oog op de gsm naast me.

Onnozelaar.

Yes! Het heeft geen vijf minuten geduurd.

Ik antwoord onmiddellijk. Dat is een symptoom, inderdaad. 

Nu blijft het stil. Ik had er misschien kusje aan toe moeten voegen. Ook al heb ik nu helemaal geen zin in een kus, die verdomde spreadsheet moet af.

Kusje.

Ik heb het toch maar verstuurd. Ik weet het, ik ben een sukkelaar.

Wanneer kom je?

Ik sluit mijn pc af en zoek de nachtuitgang. Vijf minuten later kan ik de securitas agent goeiedag zwaaien. De zomeravond is mild. Ik heb het gevonden, sms ik. Kusje.

Zo slecht voelt dat niet, een gekke koe zijn.

 

Advertenties

2 gedachtes over “Overwerk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s