Zandloper


Toen ik nog een kind was, wat wil zeggen voor ik de Grote Spectrum Encyclopedie durfde te lezen die in de boekenkast maand na maand aangroeide, en in de plaats daarvan buiten in de zon speelde, toen dacht ik ’s avonds met mijn warme hoofd, mijn stralend voorhoofd en blinkende neus, dat het de gloed van de zon was die bij mij schuilde, voor de nacht. Het was dan mijn taak om die de volgende ochtend terug te geven. De zon deed dat bij alle mensen, en wanneer er ’s morgens te weinig waren die de gloed terug gaven, dan werd het geen mooie zomerdag. Ik nam die taak ernstig.

Verder functioneerde ik min of meer als een normaal kind, en leefde mijn fantasie uit in de levens van beroemde ridders. Godfried van Bouillon. Boudewijn met de IJzeren Arm. Omdat ik ook keek naar science-fiction op tv, werd die ijzeren arm van Boudewijn een gesofisticeerde prothese, à la Blade Runner, maar die film moest toen nog worden gemaakt.

In werkelijkheid is de ijzeren arm van Boudewijn de lans waarmee hij Vikingen en beren bevocht. Tussendoor schaakte hij uit een klooster een zeventienjarige koningsdochter die al twee keer weduwe was. Een leven als een film. Hij eindigde als eerste graaf van Vlaanderen, ergens tussen Brugge en Torhout in. Ik zag hem al lopen door zijn eindeloze, kille burcht, vermoeid, met in zijn linkerhand de losgegespte prothese van de rechterarm. Zwakken en armen zochten bij hem beschutting. En het land was al zo dun bevolkt, nu Vikingen de jonge mannen in de pan hadden gehakt, en de meisjes meegeroofd als broedmachines.

Ik bouwde zijn burcht na, aan de waterkant tijdens eb. Eeuwigheid behoefde de IJzeren Arm immers niet. Dat de kilste burchten er nog staan, en dat wij ze bezoeken op schoolreizen komt omdat historici nu eenmaal de brochures van de toeristische dienst volschrijven (samen met biologen overigens, denk maar niet dat u aan een zeldzame plant ontsnapt), en omdat, toen het echt menens werd, met kanonnen en drones en zo, er niemand meer was die er durfde te schuilen.

foto © riaAerts www.riaaerts.com
foto © riaAerts
http://www.riaaerts.com

Ik beschikte over knikkers, en de kracht van het water. Ik liep rond mijn kasteel, onbeslist over wie ik wanneer en hoe zou laten ten onder gaan, en bestudeerde ondertussen de kleur van de zandkorrels (doorschijnend zilver meestal, maar er zit ook veel rood en bruin tussen). Uiteindelijk deden stampvoeten het echte werk, en benen van grotere, wilde jongens, met veel te luide, heesgeschreeuwde stemmen die uit rode gezichten opstegen.

Het was toen dat ik zeker wist dat mijn theorie klopte. Het doet pijn als je ’s morgens de gloed van de zon niet terug geeft. Dan komt er vroeg of laat stoom uit je oren en lava uit je mond, ik wens het niemand toe, je wordt er een klootzak van. Het komt er op aan deze baldadige figuren het zwijgen op te leggen, en de hemel zal opklaren.

Het werd de eerste crisis in mijn leven. Ik riep en tierde, en zwaaide met mijn machteloze vuisten. Uiteindelijk velde een zonneslag me, en ik bracht de laatste dagen van de vakantie door in een donkere kamer, terwijl buiten het echte leven verder woelde. De tijd dikte in, werd afwisselend een taai soort slijm en drijfzand waarin ik wegzakte. Ik kon niet meer naar het verleden, en de toekomst leek ook afgesloten.

Een zandloper (met echt strandzand, echt waar!) redde me. Een cadeau van een vriendje. Eerst lette ik er nauwkeurig op om hem steeds opnieuw om te draaien wanneer hij leeg was. Anders kon ik toch nooit weten hoe laat het was. Maar toen ik hem omstootte, en niet meer wist welke kant nu boven moest, besefte ik dat die zandloper de teletijdmachine was die ik nodig had. Ik kon er de tijd mee stilzetten, en als ik iets beu was, dan draaide ik hem gewoon al sneller om. Klaar.

De volgende ochtend stond ik terug op. Ik stak de zandloper in mijn broekzak, en wankelde het zonlicht in. Niets was nog hetzelfde. De wereld lag onder een stolp.

Sindsdien gaat het bergaf met me. Met mijn kindertijd heb ik nog weinig contact, ook op facebook en de rest van het internet blijft die spoorloos. Af en toe laat ik nog eens wat zand door mijn vingers glijden, en zet daarbij een peinzende blik op, of ik zoek Boudewijn en zijn ijzeren arm op wikipedia. Het helpt niet.

Ergens onderweg heeft iemand zonnecrème uitgevonden.

Advertenties

5 gedachtes over “Zandloper

  1. maar zeg, Dirk, wat een prachtig stuk!! op die eerste alinea ben ik trouwens (gezond) jaloers – wat een zalig idee over de gloed van de zon teruggeven!! die wil ik bewaren in een schoon doosje in mijn eigen hoofd 🙂 echt zalig!! merci hiervoor!

  2. Dirk, je hebt het weer klaar gespeeld! En misschien heb je je kindertijd inderdaad verloren – alhoewel ik dit betwijfel – maar wat een talent heb je uit die zandloper ontwikkeld! Heerlijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s