Loopbaanadvies


Ergens in het laatste deel van de vorige eeuw voerde ik mijn eerste sollicitatiegesprek. Bloednerveus. Een dag van te voren de omgeving al eens verkend, kwestie van me adres en deurbel goed in te prenten. Ik had die mensen eigenlijk niets te bieden. Een nog leeg cv, wat diploma’s, en een moeilijk karakter dat me als jobstudent mijn contract had gekost. Conflictje met de ploegbaas.

Er waren wat persoonlijkheids en logicatestjes, en uiteindelijk mocht ik bij de echte selectie adviseur. De standaardvraag waarom wil je in godsnaam met een diploma geschiedenis computerprogrammeur worden had ik voorbereid. Geen idee, zei ik, volledig naar waarheid. Maar ik heb wel het gevoel dat die informatica belangrijk zal worden in de toekomst. Noteert u als lezer wel dat in dit deel van de vorige eeuw het internet nog niet bestond, en niemand thuis een pc had. Laat staan een mobiele telefoon. Ik liet dan een pauze vallen, en lanceerde mijn echte, meest overtuigende antwoord. Waarom niet?

Vervolgens dwaalde het gesprek af naar kunst in het algemeen en het fenomeen Jan Hoet in het bijzonder. Daar had ik wel wat over te vertellen, ook al had ik geen enkele van zijn tentoonstellingen bezocht.

Ik werd aangenomen. Donderdag mijn laatste examen, maandag mijn eerste werkdag. Ik kreeg een boek om te bestuderen, Cobol(*) voor dummy’s of iets in die trant. Elke ochtend vroeg iemand me wat ik de dag voordien geleerd had. En liet me een oefening maken.

Zo maakte ik kennis met het fenomeen werkstress.

foto © riaAerts www.riaaerts.com
foto © riaAerts
http://www.riaaerts.com

Jan Hoet is dood ondertussen, en het bedrijf dat me aannam fusioneerde, werd vervolgens weer in stukken gehakt, en opnieuw verkocht. Economie is cyclisch. Het zou kunnen dat er links of rechts nog een stukje programma van mij draait, maar ik hoop van niet. Ik was niet zo’n goede programmeur.

In de kantoren waarin ik werkte zitten nu seniorenflats – vreemd hoe een gebouw uiteindelijk altijd zijn ware bestemming vindt. Een beetje zoals mensen, als je ze maar laat doen.

Nooit heb ik het gevoel gehad dat ik in ruil voor dat schamele eerste salaris mijn vrijheid had opgegeven. Ik was dankbaar voor de structuur in mijn anders lamlendige dagen, ik leerde een vak, en na verloop van tijd had ik het er echt naar mijn zin. Tot ik begon te hijgen en te piepen. De domme bazen boven mij ontnamen mij en mijn collega’s alle lucht. Er was niets aan te doen, voor zuurstof zou ik naar boven moeten.

Ambitie is een raar ding. Je wordt niet verondersteld er heel veel van te hebben, tenzij je voetballer bent, of kunstenaar. Maar elk evaluatiegesprek opnieuw word je aangepord het te tonen. Toch viel mijn vraag om lucht niet in goede aarde. Men schermde met competenties en skillsets, en uiteindelijk, na nog een moeilijk jaar waarin ik het koud kreeg, snapte ik het. Je kan fladderen met je vleugels wat je wil, vliegen doe je pas wanneer je leert zweven op de thermiek die door de energie van anderen wordt gemaakt.

Dat was een ontdekking.

Daarna ging het snel. Ik klom. En ik dacht, daarboven, dicht bij de zon, daar zal het ook wel warm zijn. Ik had niet goed opgelet tijdens de lessen aardrijkskunde. Nergens is het kouder, nergens is de lucht ijler dan  boven de wolken.

Het onvermijdelijke gebeurde.

Ik botste op mijn limiet, en die gooide me de berg af. Ik solliciteerde elders, en begon opnieuw, met frisse moed. En opnieuw. En opnieuw.

Tijdens koffiepauzes leg ik dan uit hoe dat zit, met een circulair tijdsbesef een lineaire economie benaderen. Niemand snapt dat. Ook ik niet, maar het maakt deel uit van de mythevorming. Ook dat is een geheimtip voor wie carrière wil maken. Mythes maken je onaantastbaar. Zover je ze met voorzichtigheid hanteert. Wanneer de bewondering omslaat in angst, kan het dat men je insmeert met pek en veren, en de stam uitjaagt.

Ook dat is me overkomen.

Laatst nog, en sindsdien doe ik het opnieuw, mezelf verkopen. Nu met bagage. De gesprekken zijn wat langer, maar af en toe gaan ze nog steeds over kunst. En telkens laat ik me verrassen door het laatste woord in de laatste vraag. Wat is mijn ambitie nog?

Daar naar waarheid op antwoorden is niet slim, maar de aarzeling in mijn stem verraadt me.

Eigenlijk wil ik alleen nog Jan Hoet zijn.

 

(*) Cobol staat voor Common Business Oriented Language. Een programmeertaal dus. Zo simpel dat ik het nog steeds vloeiend spreek. Voornamelijk op café, dat wel.

Advertenties

23 gedachtes over “Loopbaanadvies

  1. hey Dirk,
    eerlijk gezegd vind ik het inhoudelijk een beetje pover..je kan beter denk ik. Het gehalte “me myself and I” is me iets te hoog. Maar dat is misschien een ambitie hé 🙂
    Dagelijks worden mensen met pak en zak , zonder boe of bah aan de deur gezet na jaren van noeste arbeid. Ik was er ook zo één, tot tweemaal had ik dit voor. Mijn vertrouwen in de mensheid heeft hierdoor een zware deuk gekregen… en dit komt nooit nog goed.
    Gelukkig was er de vakbond en mijn bijeengeraapte moed om een advocaat onder de arm te nemen. Ja, ik heb teruggestampt, heel terecht.
    Voor mij is zelf ontslag nemen heel moedig en bewonderenswaardig. Echt chapeau! En ik ben ervan overtuigd dat hierdoor een wereld opengaat en dat je ontzettend veel bijleert en ervaart. De andere versie: op straat gezet worden is keihard neerkomen en in shock verkeren waardoor overleven de enige dagdagelijkse taak is.
    Ach Dirk, weet niet zo goed waarom ik dit nu allemaal schrijf maar je hebt een voor mij gevoelig onderwerp aangesneden. En het feit dat ik hier zit te tokkelen wil zeggen dat “bijgekleurd” binnengekomen is. En reactie is waarschijnlijk ook de ambitie, niet ? xx groetjes ria

    1. Hey Ria, dit is inderdaad een gevoelig onderwerp. Dat ik voor deze keer gekozen heb om alleen een bijgekleurde versie van mezelf op te voeren, heeft ook daarmee te maken.

      Aan de deur gezet worden is traumatisch, het gedrag van veel werkgevers is niet ok. Dat heb ik ook meegemaakt, en ik minimaliseer dat niet.

  2. “Je kan fladderen met je vleugels wat je wil, vliegen doe je pas wanneer je leert zweven op de thermiek die door de energie van anderen wordt gemaakt.”

    Een prachtige omschrijving!

    Common Business Oriented Language lees ik hier voor het eerst. Cobol heb ik meerdere malen gelezen. Het programmeergedeelte in mijn lerarenopleiding heb ik altijd als onzinnig ervaren. Laat mij maar lesgeven. Een goede programmeur mag dan de programma’s schrijven.

    Vriendelijke groet,

  3. Heel herkenbaar en poëtisch verwoord.
    Ik koos voor zelf opstappen 10 jaar geleden nu en zit ondertussen op een berg in Zuid West Frankrijk te niksen. Alhoewel, ook dat is een mythe.
    Steeds verwonderd over de kleurnuances die je op je tableau aanbrengt.
    Bravo ! Houden zo.

  4. “met circulair tijdsbesef een lineaire economie benaderen”, dat slaat echt een gong in me aan – voor mezelf noem ik het een cyclische mens te zijn in een lineaire maatschappij, dan ben je overal de tang op het varken hé…
    heel bijzonder hoe je je loopbaanzoektocht beschrijft!

  5. Fijne lectuur Dirk. Zelf als Germanist ook een jaar lang COBOL aan UGent gevolgd op zaterdagvoormiddag. Wist toen nog niet goed waarom ik me op dé/die programmeertaal stortte na Basic en Pascal; voelde ook wel dat dit de sector was waar het zou gaan gebeuren, maar miste het kader en het grote verhaal (dat toch achteraf geschreven wordt). Ben de grote organisatie, die jij ook kent, ingeschoven en heb me daar sindsdien meestal geamuseerd, ook leren vliegen (dat ‘doe je pas wanneer je leert zweven op de thermiek die door de energie van anderen wordt gemaakt’) en uiteraard wel eens noodlanding gemaakt; ach als (ondertussen) ruimtevaarder kan je dat wel aan.

  6. Je stukje bevalt me wel Dirk. Ontslagen worden, zelf opstappen en hogerop proberen klimmen zijn dingen die ik ook meegemaakt heb. En als vrouw in de IT botste je in de laatste 2 decennia van de vorige eeuw gegarandeerd tegen het glazen plafond. Gelukkig kwam er wel eens een Dirk langs waardoor ik een tijdje zuurstof kreeg. Bedankt hé!

  7. Mooi stuk, Dirk. Met name die passage over ambitie. Héél herkenbaar voor mij op dit moment. Men wil inderdaad dat je ambitie laat zien, dat je hogerop wilt. Dat je je hongerig toont. Totdat je daadwerkelijk die honger tracht te stillen….

    Dank voor je inzicht!

  8. Euh? Sorry, maar ik moet het even kwijt. Een mooi, soms aardig, geschreven stuk. Behalve of dankzij enkele stijl, punten, komma’s en foutjes qua schoonheid? “kwestie van me adres en deurbel goed in te prenten..”.

  9. Dank je wel, Mart.

    ‘een kwestie van …’ wordt in het Zuid-Nederlands ruimer gebruikt dan in het Noord-Nederlands. En is hier dus ook correct. Maar met interpunctie heb ik inderdaad een getroubleerde verhouding. Liefst doe ik er mijn zin mee, vanuit de optiek dat mijn ademhaling (en dus het ritme van de tekst als ik hem lees) belangrijker is dan het correct toepassen van de regels. Ik dwaal, ik weet het …

  10. Beste Dirk,

    Jaren geleden hebben we eens gesproken over ambitie en heb je me proberen te helpen de mijne waar te maken. Wat je hier schrijft is prachtig, en na zovele jaren kan ik niet anders dan ja knikken op dit stuk.

    Bedankt voor de wijze woorden toen en nu, mijn ambitie reikte trouwens nooit hoger dan nu en ik neem zeker weer wijze woorden van dit mee naar de toekomst, vooral “vliegen doe je pas wanneer je leert zweven op de thermiek die door de energie van anderen wordt gemaakt”.

    Ik heb wel geleerd dat de zoektocht naar die anderen STAP 1 is in elk verhaal, maar als je ze hebt is het geweldig !

    groeten, Michael

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s