Jazz


Jazz

De pianist kromt zijn vingers rond de toetsen.
Zachtjes, zoals alleen een oude man dat kan,
roerend postcoïtaal.

De zon helpt. En de wind. En de regen die niet valt.
Het moet teder zijn geweest. Haar handen
Op zijn brokkelig lijf, zijn lippen droge wolken, dansend.

Het stuk dateert uit de jaren zestig, of daaromtrent, zegt hij.

Net als ik, denk ik, en kijk naar mijn handen,
De insectenbeten, de eerste lentigo. Streelhanden, nooit
Het hout van meubels, de stenen van muren, het gruis van grond.

Toen leek alles nog moeiteloos, behalve misschien
De coïtus zelf, en het genot van free jazz.

 

Over dit gedicht schreef de jury van de Turing wedstrijd 2015 het volgende:

Wat een nostalgie ademt dit gedicht. Het is jouw jazz improvisatie met woorden. Het beeld van vingers die zich rond toetsen krommen is verwarrend, maar tegelijk kan ik me een perfect beeld vormen van wat je wil zeggen. Voor de rest alleen maar stilte en genot voor je woorden.

Maar dat was niet voldoende om het bij de beste 100 te klasseren … Deze jazz strandde in de tweede ronde.

Advertenties

Een gedachte over “Jazz

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s