Vlees


De geest is gewillig maar het vlees is zwak. Het menselijk vlees, dan toch. Dieren kneden en kweken we al eeuwen met succes, tot ze precies zijn zoals wij ze willen. Twee of drie generaties terug, en een groter feest dan het slachten van een koe of een varken bestond er niet. Alle spieren, elk orgaan, alle vocht, niets was afval.

De puber kokhalst bijna wanneer we in Boqueria, dat feest van eten en drinken, de kraampjes met uitgestalde hersenen, harten en kloten passeren. Lekkernijen, stuk voor stuk, maar niet meer van deze tijd. De jongen houdt nochtans van eten.

We hebben maar een paar dagen in Barcelona, en boven een bordje tapas – overheerlijke hesp, wat kaas en gebakken kabeljauw – bespreken we wat we zouden kunnen doen. Naast eten, en het verplichte bezoek aan de Sagrada Familia uiteraard. Veertig dagen zonder vlees start, opper ik. Zouden we niet voor een sobere vakantie gaan?

We zijn al naar hier gevlogen, zegt hij. Onze voetafdruk is toch al om zeep. Hij zwijgt even en neemt een stukje hesp. Met Ryanair bovendien. Doen die niet aan sociale dumping? 

Het was een nieuw vliegtuig, werp ik tegen.

Best, maar dat lelijke blauw en geel kan nooit ergens goed voor zijn. Toch? 

Ik zucht.

De volgende dagen wandelen we door de stad. Onze kuiten worden er taai en stijf van, en het scherpt de honger aan. Na een ochtendroute van meer dan tien kilometer door het oude hart van de stad, vallen we uitgeput neer op de ongemakkelijke stoelen van een hipster tent.

We zijn het roerend eens. Ook al is er sla met quinoa, alleen een hamburger kan onze batterijen terug opladen. Hij heeft een glimlach om de mond. Hoe zit dat met jouw veertig dagen? Ik neem een slok van mijn lokaal biobiertje en kijk hem schaapachtig aan.

Morgen, zeg ik.

Zijn glimlach wordt brederDat mijn vlees zwak is, weet hij al langer. Hij ziet het aan mijn buikje. Maar misschien ben ik ook niet zo overtuigd van het nut van vasten, versie 3.0. De gezondheidszeloten die menen dat onze voorouders dat deden om te bekomen van de uitspattingen van de feestmaand, vergissen zich. De vasten was vasten omdat er minder te eten was. Punt.

En de wereld dan? Ja, de wereld.

De Sagrada Familia is next.

IMG_1898

Het is weer vijf kilometer verderop, maar de zon schijnt, de voetpaden zijn in goede staat en de mensen vriendelijk. In een grote stad kan je als wandelaar makkelijk verdwijnen. Niemand zoekt oogcontact, en de menselijke soort toont zich in al zijn variatie. Alle mensen zijn hetzelfde, ze willen allemaal anders zijn dan de anderen, en ja, dat is uiteraard een citaat.

Al kijken we wel op van de man die niet kan kiezen. Links kaal met een stoere baard. Rechts een kapsel als een veelkleurige keerborstel. Hij houdt de scheiding ook aan in zijn kleren. Zou die een beroep hebben, vraagt de puber. Zo kan je toch echt nergens gaan werken? 

Ik denk de wereld is toch in de eerste plaats al die andere mensen, en dan pas de dieren, de planten, de opwarming?  maar haal mijn schouders op.

Officiëel is de Sagrada Familia een tempel, een jubelkerk voor God en zijn schepping. Gaudi keek naar de natuur, rekende uit hoe bladeren waaien in de wind, en takken zich hechten aan hun stam. Een godgelijke ruimte wou hij. En ze maakt indruk.

Hoeveel mensen hier zouden katholiek zijn? vraagt de puber. Ik kijk even rond. Niet zo veel, zeg ik. Maar maakt het wat uit?  Nee natuurlijk, deze tempel is er voor iedereen. God is maar een excuus. De mens verheerlijkt hier de mens. We bewonderen wat wij maken, wat wij kunnen. De maakbaarheid van de wereld, hoe ieder zijn steentje bijdraagt. We zijn nog altijd de heersers van de schepping. Op onze eigen geweldige en feilbare manier.

Maar zijn vraag doet me wel nadenken. Wat doe ik als ongelovige in een kerk? Een kerk die de honger van arme sloebers een doel gaf, zodat ze het verdroegen, en niet in opstand zouden komen. En zou ik veertig dagen zonder vlees niet beter terug geven aan de échte vegetariërs? Of aan de spirituele asceten?

We houden het voor bekeken, en gaan op zoek naar een echt café. Geen hipsters. Geen toeristen. Op de toog staan broodjes met salami. Ook die zijn heerlijk. Het probleem, zo mompel ik boven mijn glas wijn, is niet het vlees.

Het is de geest.

Advertenties

5 gedachtes over “Vlees

  1. dat de wereld in de eerste plaats de andere mensen is en dan pas de dieren, de planten, de opwarming… en de mens als heerser van de schepping… daarvan gaat m’n haar rechtstaan, ik vrees dat ik één van die echte vegetariërs, die spirituele asceten ben…
    maar je laatste zinnetje verzoent me weer met jouw milde kijk op de mens… het probleem is altijd de geest, nietwaar 🙂

    1. Ik kan in zo’n kerk, hoe mooi en grandioos ze ook is, niets anders zien dan een uitdrukking van ‘heerser der schepping’, Caroline. En ja, ik ben een beetje ouderwets wanneer ik vind dat de morele imperatief in de eerste plaats mijn medemensen geldt. Maar niet uitsluitend, als dat je gerust kan stellen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s