Victoria’s secret


Troosteloos. De aanblik die mijn lade met sokken en ondergoed biedt kan niet anders worden omschreven. In weggooien ben ik slecht, en alle favorieten zijn vaal gewassen en rafelig aan de randen. Elke orde ontbreekt. Zwerfsokken liggen eenzaam te verstoffen, en er zijn meer onderbroeken voor noodgevallen dan voor hoogdagen.

En dat vlak voor Valentijn.

Toujours le même. Zo staat het op het kaartje dat ik gisteren in mijn brievenbus vond. Persoonlijk bezorgd, geen postzegel. En Tu ne change pas. Ik weet het, die change moet eigenlijk met een ‘s’ achteraan, maar zo staat het er.

Sinds wanneer dan, mopper ik. Wanneer ben ik opgehouden met veranderen? Vandaag wordt straks gisteren, vaal gewassen en rafelig aan de randen. Toch voel ik me gevleid. Ik mag dan vijftig worden dit jaar, nog steeds brengt iemand – een vrouw, het handschrift liegt niet – haar koppigheid in verband met de mijne. Ze ondertekent, al even overtuigend, met Victoria. Een sterke naam, een koninginnennaam, een naam voor een tijgerin in bed.

Er is maar één probleem. Ik ken geen Victoria. Geen enkele, zelfs geen kleintje. Een hele slapeloze nacht heb ik gespeurd in al mijn werkelijkheden, maar nee. Zelfs in mijn meest overjaarse fantasieën vind ik geen spoor van Victoria.

Maar ze straalt als de toekomst deze morgen, en roept me op tot actie.

De eigenares van de lingeriewinkel kijkt me onderzoekend aan. De winkel richt zich op koppels, met een beperkte maar mooie mannencollectie, en aangenaam ruime paskamers waar je met drie in kan. Maar ik ben alleen deze namiddag, als ik de geest van Victoria niet mee tel. Passen wel over je slip, zegt ze. Tuurlijk, brom ik, voor ik achter het gordijn verdwijn. Ik aarzel niet. Schoenen, broek en onderbroek gaan uit. Ja, Victoria, ik ben een durver. Nog steeds.

Daar sta ik dan in hemd en vest, sjaal nog rond de nek, sokken aan mijn voeten. Ik kijk even naar mijn geslacht, en geef het een liefdevol tikje. Ik trek het eerste broekje aan, een zwart. Alles verdwijnt achter de kleur, maar de stof voelt geweldig. Dan het rode. Dat staat goed. Een bolling.

Hmm. Ik krijg een idee van het complexe vrouwelijke plezier in lingerie. Ik grinnik naar mezelf, terwijl ik de bolling vanuit verschillende invalshoeken bewonder. Gaat het?  roept de verkoopster doorheen het gordijn. Ik bloos, ze durven hier binnen komen. Ja hoor, zeg ik. Ze passen allebei. Ik trek mijn onderbroek weer aan, vertrouwd en nog warm.

Thuis hanteren mijn kasten een eigen definitie van inburgering. Nieuwe kleren leiden eerst een schaduwbestaan. Pas wanneer ze zich op hun gemak voelen tussen de rest trek ik ze aan. Wir schaffen das, het is een kwestie van tijd.

Die rode onderbroek heeft echter iets bijzonders. Ze blijft op tafel liggen terwijl ik eet. Met het laatste glas wijn in de hand tast ik nog eens aan de stof. Ook nu is er een bolling. Ik draai het broekje binnenste buiten, en dan zie ik het. Een extra vulling. Een push up. Ik schater het uit. En dan moet ik het opnieuw zien, wat het doet. Ik kleed me uit, en trek een gewone onderbroek aan, door jaren gebruik geplooid rond mijn vormen. Ik kijk. Dan de rode. Ik kijk opnieuw. Het is belachelijk. Maar het ziet er wel indrukwekkend uit. Nu nog een roos tussen mijn tanden, en Victoria kan me niet meer ontsnappen.

IMG_1598

Toujours le même. Nee, dat is niet zo. Wat heb ik nog gemeen met de jonge man die ik ooit was? Met het kind? Met de man van eergisteren deel ik nog een lade met sokken en ondergoed, maar verder?

Ze bedoelt waarschijnlijk dat ik een onverbeterlijke idioot ben, die nooit iets zal leren. Iemand die zich de koning van het schaakbord waant, maar nooit verder raakt dan een loper. Een stuk dat wordt opgeofferd, of de boel hoogstens klem zet, onbeweeglijk tot het spel is afgelopen.

Ik bekijk de kaart nog een keer. Mijn verjaardag is nog ver weg, dat heeft ze dus fout. Ik ruim de tafel af. Misschien moet ik in mijn archieven duiken, op zoek naar het passende handschrift. Misschien komt de kaart uit een parallel universum, zit de kier tussen twee werelden net in mijn brievenbus.

Misschien heb ik gewoon mijn leven gemist.

Onthechting. Dat heb ik nu nodig. Ik leg de kaart weg. Nee, ik ben niet meer dezelfde als vroeger. Victoria vergist zich.

Ik stop de rode onderbroek tussen de andere, onderaan. Straks ga ik ze dragen, u zal het zien. Ik ben een durver. Nog steeds.

Maar ondertussen, Victoria, please.

Phone home.

Advertenties

8 gedachtes over “Victoria’s secret

  1. Ik begrijp dat dit blog een push up moet zijn voor Victoria om jou snel te bellen.

    Mijn heeft en ieder geval een flinke schaterlach in de ochtend bezorgd.
    Ik draag nu gewoon mijn normale rouwzwarte onderbroek.

    Om ook maar iets van ontblote intimiteit met jou te delen ….

    Veel plezier met Valentijnsdag!

    Vrolijke groet,

  2. Dag Dirk,

    Heb me vermaakt met “Fred” en deze “Victoria”. Enkel bij de woordkeuze “geslacht” lijkt je verbeelding je even in de steek te laten 😉

    Succes met je outfit voor Valentijn!

    Wim.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s