Breekbaar


Ik wil niet zomaar jong zijn, zegt ze. Jong zijn is een handicap. 

Ik leg de plooien in mijn gezicht wat dieper. Dat is een herkenbare gedachte uit lang vervlogen tijden. Het is laat op de avond, en we zitten in het café van een theater. Ik ben in één van mijn meer twistzieke buien, na een verwarrende theatervoorstelling waarin op het eind een naakte man aan touwen omhoog werd gehesen. Het is zo’n moment waarop ik jonge, onbekende vrouwen durf aan te spreken.

Ach. Er is niet echt een leeftijd waarop je spontaan serieus genomen wordt, zeg ik. En ik bedoel dat ik daar al een heel leven op wacht, op die dag. Zelfs mijn midlife crisis wordt door de meesten weggelachen.

Ze zucht. Is het nu zo moeilijk om te kijken naar wat ik doe, wat ik maak, zonder dat pedante ‘en dat voor iemand zo jong’ erbij?

Echt niet, antwoord ik. Nog een rode wijn?

Het is biologische wijn. Fairtrade. Ouder zijn is net zo goed een handicap, zeg ik. Er is gewoon geen plek meer voor originaliteit. Heeft niks met leeftijd te maken. Je bent tegenwoordig wel een ongelooflijke loser als je nergens een on-line community vindt waar je perfect in past. Ben jij trouwens kunstenaar dan?

foto © riaAerts www.riaaerts.com
foto © riaAerts
http://www.riaaerts.com

Ze negeert mijn vraag. Zoals die man daarnet in de touwen hing, begint zeJa, dat maakte indruk. Een lange blonde pruik op zijn hoofd, en een verzaligde glimlach rond de lippen. Hij hing daar en draaide rond en rond. Maar wel een klein piemeltje. Ik had nog wat pijlen verwacht, voor in zijn lijf, afgeschoten door zijn wraakengel. Zij had een knalrood rugzakje waarin speelgoedboog en pijlen perfect hadden gepast.

Hoe ouder je wordt, hoe meer naturel dwaze dingen worden. Dat glimlachje van hem, heb je dat gezien?

Ze knikt.

Dat is het enige wat door de tijd zal veranderen. Nu nog gretig, verwachtingsvol. Een beetje naïef. Die wraakengel daarentegen.

Was dat een wraakengel? Dan toch een heel vermoeide engel, zegt ze. Die had niet veel zin meer om iemand te straffen of te redden. Die speelde maar een toneeltje. En die knopen waren ook niet helemaal in orde.

Daar weet ik niks van, moet ik toegeven. Ik ken bondage enkel van een verdwaald pornofilmpje (waar ik natuurlijk nooit naar kijk).

Nou ja, die vrouw, die verveelde zich toch op het podium, terwijl dat glimlachje van die man echt was. Ja, toch?

En dus zag zij er oud uit, vul ik aan, ook al is ze het niet. En terwijl ik het doe, vraag ik me af waarom ik de omweg van cliché’s over innerlijke en uiterlijke leeftijd gebruik. Misschien om die andere cliché’s over authenticiteit en jezelf zijn te vermijden. Leeftijd betekent niks meer, zeg ik toch maar. Of alleen maar een beetje. Een baby is een baby. Borstvoeding, fruitpapje, pamper. En oude mensen zijn oude mensen. Die breken hun lievelingskoekjes vooraf in stukjes, en bewaren ze in lege doosjes préparé. Ze zijn hard, die koekjes, en bijten lukt niet zo goed meer. Aandoenlijk. Maar verder is vijftig het nieuwe dertig! 

Baby’s en oude mensen vanaf dertig passen niet in haar wereldbeeld. Jonge twistzieke vijftigers ook niet. Ik zie het aan de uitdrukking op haar gezicht. En aan hoe ze van de barkruk glijdt, en naar de deur stapt. Soepel en stevig. Helemaal niet gehandicapt.

In het tweede deel van het stuk had de wraakengel de hoofdrol. Ze beschreef hoe het was om kunstenaar te zijn. Ze werd verondersteld een dansje op te voeren. Maar dat ging niet. Ze ging in dialoog met de zaal, en ze probeerde het publiek aan te praten dat het kwam voor een rustig moment. Een dutje. Even ontsnappen uit het druk-druk-druk van elke dag.

Helemaal ongelijk had ze daarbij niet. Maar uiteindelijk begon ze toch. Eerst moest de stoel waarop ze zat nog stuk, maar dan ging ze van start. Een boze dans. Een woeste dans. Waarin ze ons, het arme publiek, verweet dat we niks deden aan de problemen van de wereld. Aan de oorlogen en het geweld.

En ook dat was waar. Die problemen zijn niet onze fout. Wij willen verrast worden. Ontroerd misschien. Iets van onszelf herkennen in de performance.

Dat werd dan schaamte.

Ik had het anders moeten aanpakken, ik weet het. De breekbaarheid van een jonge vrouw op een barkruk, dat wonder van individualiteit, had ik niet mogen weglachen. Ze heeft een half vol glas laten staan. Even bewonder ik mijn eigen optimisme, en dan drink ik het in één teug leeg.

Advertenties

2 gedachtes over “Breekbaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s