Vooruit!


Ze zijn boos, en verschuilen zich achter hun koffie. Zij trekt een pannenkoek uit elkaar en stopt de brokstukken in haar mond. Hij roert suiker. Maar ze maken geen ruzie, dat niet.

Pannenkoekenhuisjes zijn zeldzaam geworden in de stad. Plaats gemaakt voor trendy koffiehuizen. Maar hier is suiker nog geen taboe, en gezond geen verplichting. De koffie komt uit een ketel, het warme water voor mijn thee (nee meneer, verse muntthee hebben we niet) is lauw. De tafels hebben een koud marmeren blad, en de stoelen zijn uit wit geschilderd riet, met venijnige, losse eindjes, waar mijn trui aan blijft haken. Er is geen wi-fi. Aan de muren hangen prenten van vogels. Het roodborstje naast me kijkt uit op de keuken, in plaats van op de tuin.

Misschien is het projectie, maar hij kijkt triest.

Zo kan het niet verder, zeg ik. Ik ben alleen, en dan klinkt elke gedachte luider dan je bedoelt. De boze man kijkt op. Het kan dus, boosheid woorden geven. Hij stopt met roeren in zijn koffie, neemt een slok. Ik kan niet anders dan kijken naar de verbeten malende kaken van zijn vrouw, die net het laatste stukje pannenkoek in haar mond heeft gepropt. Het is een mooie vrouw.

Wanneer zouden ze voor het laatst hebben gekust? Hun monden hebben laten samen vloeien? Wanneer trokken haar lippen nog een zacht spoor op zijn lijf? Ze zijn jong, heel lang kan dat niet geleden zijn.

Natuurlijk gaat het zo wel verder. Er is geen enkele reden waarom het straks anders zal zijn. Een beleefd klopje, het hoeft niet eens hard te zijn, en de deur gaat gewoon open. Ik hoef ze niet in te beuken. Maar ik ben moe, en de simpele handeling om die arm omhoog te brengen, te kloppen en te wachten is me teveel.

foto © riaAerts www.riaaerts.com
foto © riaAerts
http://www.riaaerts.com

De vrouw legt mes en vork op het bord. Dat klettert. Ze likt de suiker van haar lippen. Als ze nu zucht, denk ik, dan gaan ze praten. En komt er ruzie. Leunt ze achterover, dan gaat de stilte donkerder kleuren. De man kijkt naar haar, even benieuwd als ik.

Ik buig me over mijn iPad, draai het glas koude thee in mijn hand. Werken is een kwestie van discipline. Daarom zit ik hier, offline en zonder enige afleiding. Naar het schijnt bestaat het echt, en zijn er mensen die met vaste hand aan het stuurwiel de dag doorkomen. En de dag daarna. Een leven vol rustige vastheid, dag na dag.

Zelf lijk ik alleen maar in een dronkemansbui een ruk aan dat stuur te kunnen geven. Wilde sprongen te maken, omhoog. Wanneer het te warm wordt onder mijn voeten, of te koud in mijn hart. Maar dan kom ik weer neer, op ongeveer dezelfde plek, en niets lijkt echt veranderd.

Dat ik in therapie moet gaan. De woorden echo’en in mijn hoofd. Blijkbaar ben ik niet langer aangepast aan het leven op deze aarde. Doe ik niet langer wat van me wordt verwacht. Een professional zou hoop bieden. Maar alle hoop is vergif. Het houdt je aan de grond, stopt je in je overtuiging dat je kan vliegen. Het is spijt in de toekomende tijd.

De vrouw zucht niet. Ze leunt ook niet achterover. Ze buigt naar voren, haalt mes en vork weer van haar bord, en veegt met haar middelvinger de overgebleven suiker op een hoopje. De man brengt zijn wijsvinger naar voren. Ik houd mijn adem in. Ze geeft hem wat ruimte, nu zweven er twee vingers boven het bord. De man raakt het bergje suiker, duwt er een krater in. En brengt dan zijn vinger naar haar mond.

Ze maken geen ruzie. Zij zuigt op zijn vinger, en hij glimlacht. Een ramp is vandaag weer vermeden. Hij zegt iets, zachtjes, ik kan het niet verstaan. Zij glimlacht. Vooruit! zegt ze, we moeten weer verder. Hij betaalt en wanneer ze weg zijn, ben ik alleen in de zaak. Nog een thee, roep ik naar de dienster die hun tafel komt afruimen.

Ik buig me weer over mijn iPad, en vraag me af hoe dat nu echt zit, met die hoop. Toen Pandora, de eerste menselijke vrouw, de kwalen van de wereld liet ontsnappen, was hoop de enige die achterbleef in haar doos. Een kwaal, ons bespaard, of de enige troost die ons rest?

Ach, de moed der wanhoop staat dichter bij mij. Vooruit!, denk ik, en begin te tikken. Wanneer ik klaar ben, bestel ik een pannenkoek.

Met suiker.

Advertenties

13 gedachtes over “Vooruit!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s