De kannibaal


Het everzwijn heeft blijkbaar geen nood aan uitgebreid overleg met zijn achterban. Het snuift een keer diep, schraapt zijn hoeven in het zand en valt aan. Ik kijk naar de andere everzwijnen, een eindje verderop, die in stilte lijken te rekenen op de bravoure van hun voorganger.

Hun vertrouwen wordt niet beschaamd. Ik ben geen partij voor het beest. Honderden jaren beschaving hebben mijn verdedigingsmechanismes ontregeld, en tientallen jaren goed leven mijn fysieke paraatheid tot bijna nul herleid. Wat er in stilstand nog uitzag als een lomp en log beest, blijkt behendig en slim te zijn.

Zelf ben ik voor hem gelukkig niet interessant. Zijn echte doel is mijn rugzak, met daarin sandwiches met salami en kaas, water en madeleine koekjes. Eerst zet ik het op een lopen, maar al snel bezwijk ik onder de terreur en gooi het beest het ding toe. Daar gaat het, de meest typische Franse maaltijd die we bij de start van de wandeling naar het strand konden krijgen. De mini flesjes Corsicaanse wijn vertrouwden we sowieso al niet.

Het was een lange en moeilijke afdaling geweest, met de belofte op het einde één van de mooiste baaien van het eiland te vinden. En verlaten, dat ook. Ik kreeg er blue lagoon achtige visioenen bij, vond het niet eens erg dat we geen badspullen bij ons hadden.

En de baai is mooi. Het valt niet tegen te spreken. Maar gelach en muziek waaien ons tegemoet vanop de vele zeilbootjes en yachts die het water bevolken. En het strand is geplaveid met een mengeling van stenen en kiezels. En bewoond door everzwijnen, dus.

Een eiland verover je niet zomaar.

Zwijn

Nahijgend besef ik dat het enige geestelijke volharding zal vragen om ons dit als een fantastisch avontuur te blijven herinneren. Als een ervaring die we dijenkletsend aan vrienden en onszelf zullen navertellen. Nu is het alvast een ramp. Geplaagd door honger en dorst, en zonder onze verhitte lijven in het verfrissende zeewater te hebben gewenteld, zullen we de beklimming terug moeten aanvatten. En daarna nog anderhalf uur kronkelwegen tot aan het huurhuisje.

Het is hard labeur, en de tocht naar boven verloopt in stilte. Af en toe moeten we pauzeren. Gelukkig is de kans om fout te lopen onbestaande, anders zouden we ook dat zeker doen. En ja, zucht ik boven, het is waar dat het strand eigenlijk niet op onze hitlijst van de dag stond, maar hé, vakanties zijn er toch om onverwachte dingen te doen?

Salami, zo vraagt de dan nog erg jonge puber wanneer we een nieuwe sandwich kopen, dat is toch varkensvlees? Dat is het. Is zo’n zwijn dan geen kannibaal? Bah!

Wie ben ik om hem te vertellen dat mensen mekaar ook vaak de duvel aandoen en met huid en haar oppeuzelen. Dat je wel vaker wordt aangevallen terwijl anderen erbij staan te kijken. Sommigen gniffelen, anderen kijken beschaamd weg. En af en toe neemt iemand het voor je op. Als je geluk hebt.

Elke vakantie probeer ik het opnieuw, mijn naïviteit terug winnen. Terug naar de natuur en de onbevangenheid. Maar de herwonnen maagdelijkheid is al net zo vals als de originele. Overleven vraagt om strategie en tactiek, en een fitheid die ik nooit heb gehad. Maar ach, niets wat zo onkwetsbaar maakt als goed gebrachte kwetsbaarheid.

En madeleinekoekjes. Waarom eten varkens dat graag?

Vaders die het bij wijze van antwoord op een lopen zetten, hebben het lastig om geloofwaardig te blijven. Geen enkele intellectuele constructie kan op tegen de brute facts of life. Het varken is sterker, sneller en slimmer dan de man. Een guilty pleasure als een madeleine koekje is het gegund, maar ik haal mijn schouders op. Die eet jij toch ook graag, zwijntje?

Een eiland verover je niet zomaar. Er zijn dan wel baaien en kust, in het midden rijzen er bergen. De wegen zijn er niet gemaakt voor grote Duitse auto’s, en op de terugweg rijden we kilometers lang naast een afgrond. Geen vangrails. Geen plaats om een tegenligger te kruisen. En af toe schapen op de weg. Het lijkt wel of die Corsicanen er alles aan doen om ons duidelijk te maken dat we dan wel te gast zijn, maar niet echt welkom.

Ik ontspan achter het stuur. Het zwijgen duurt voort, en dat zijn de beste ritten. Alleen, met de ademende lichamen van mijn dierbaren binnen handbereik. Ik word wat roekeloos en rijd harder dan veilig is. Dat voel ik, ruik ik aan mezelf. Achterin ontdooit ook de jonge puber. Zijn gezicht verschijnt tussen de voorzetels.

Papa, vraagt hij, bonste jouw hart ook zo in je keel, daarnet?

Advertenties

2 gedachtes over “De kannibaal

  1. Mémo-rable et In-croy-able,

    Afdaling: Een beloftevolle tocht naar het diepe dal, het paradijs! Was toch beloofd, daar beneden?

    Aankomst : ziet er ok uit, het is zoals beloofd. Ik zie het en voel het.
    …Er zijn wel die dieren,… wat, wie zijn zij eigenlijk? Zwijnen!, ok, die zijn goedaardig, geen probleem.

    Baai-area : in het diepe dal met de beesten en nog enkele enkelingen op verre afstand, enkel paniek en angst! Het motto is: ‘ ter land, ter zee of in de lucht’.

    Het paradijs wordt beheerst door wreed-achtige, moordzuchtige beesten. Het dal deugt niet. puur bedrog is het.
    De zee is de enige uitweg, na alles gegeven te hebben.

    Terugtocht : frustratie!, woede! Beloftes in het diepe dal zijn niet nagekomen. En dan nog zonder eten terug naar boven! De bittere straf volgt.
    Naïviteit heeft afgedaan, het nakomen van beloftes ook.

    Jaren later :
    In een ‘Safari car’ in het ‘Wild park’ in Han-sur-Lesse, met nakomeling, komen we die beesten terug tegen. Everzwijnen noemen ze. Ik zeg : ‘ hé, daar zijn ze weer. We kijken elkaar en denken aan ons verleden met die beesten, maar we voelen ons veilig in die ‘car’ .

    We kijken samen naar deze dieren, denken aan onze belevenis van toen, en kijken minzaam toe op deze dieren.

    ‘Dat ‘dal’ was het toch niet’, besluiten we samen.

    Het wildseizoen start stilaan : iemand zin in een everzwijnen-‘onderdeel’ ; steak of kotteletje?, gevoed door eigen bodem?

    enjoy,
    Kathleen

  2. Ooit stak een everzwijn-familie ons wandelpad over. Vader, moeder en drie kleintjes. Zelfs toen bonsde mijn hart in mijn keel! (Ze hadden ons niet gezien en geroken vanwege de wind die de andere kant op stond. Gelukkig maar…. Pfttt)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s