Onder de tribune


Gedroogd bloed op het gezicht en handen. De mouw rond de rechterarm met bloed doordrenkt, en ook de rest van zijn kleren vertoont bloedsporen. Maar hij glimlacht verontschuldigend. Storen is het laatste wat de man wil doen.

Maar hij doet het toch, een beetje. Stopt me in mijn argeloze rit naar de priorij van Serrabona, net voor de zoveelste haarspeldbocht, en vraagt om de pompiers te bellen. Zijn auto ligt veertig meter de ravijn in, tegen een pijnboom. En dat hij uiteindelijk toch naar boven is geklauterd. Tegen zijn zin, maar ja. Het doorsnijden van zijn polsen was ook niet gelukt.

In de oude priorij, zo zegt mijn reisgids, wacht een bijzondere Romaanse tribune op me. Ze verdeelt de kleine kerk in twee. Een deel voor de kanunniken, en een deel voor de dorpelingen. Twee werelden, gescheiden door beelden die vermanen en waarschuwen. Altijd zijn er mensen die meer weten dan de anderen.

Er stopt nog een auto. Een Fransman deze keer. Hij neemt het van me over, hangt minutenlang aan de lijn met de hulpdiensten. Zijn vrouw en dochtertje kijken door de gesloten ramen van de Peugeot. Ze blijven zitten. Ondertussen bied ik de man water aan. Hij weigert eerst. Drinkt dan toch. Verder leven heeft totaal geen zin meer, zegt hij. Het dient tot niets, dat leven van hem. Dat begrijp ik , wil ik zeggen maar slik het in.

IMG_1068

Ik kijk naar zijn schoenen. Zwarte stadsschoenen, proper. Ook zijn horloge is intact. Komt hij met deze schoenen uit een wrak, of heeft hij ze later aangetrokken? Ik hou er zelf ook wel van om met blote voeten te rijden. En het is bloedheet. Welk decorum zou je trouwens in acht moeten nemen als je er een eind aan wil maken? Draag je een chique kostuum, of een sjofel vakantieplunje zoals ik nu, t-shirt en shorts? Ergens moet toch iets van bijzondere betekenis om zijn lijf hangen. Een sjaaltje. Een ketting. De schoenen misschien.

De Fransman heeft eindelijk succes bij de hulpdiensten. Ze komen eraan, zegt hij. De sfeer ontspant. We voelen ons goed, alle drie, zo lijkt het, nu de situatie duidelijk is. Een man heeft zijn leven uit handen heeft gegeven, iemand heeft het even aangenomen en hulp georganiseerd, en een derde staat erbij en biedt een fles water aan.

De melodie waarnaar ik luisterde voor de man me stopte klinkt nog in mijn hoofd. Live duurt de intro met een stukje circular breathing van Louis Sclavis minuten. In de Carnets de Route, die hij samen met Henri Texier en Aldo Romano opnam, maar even. Hij ademt in en uit tegelijk, en dan lijkt het alsof hij helemaal niet meer ademt, en de muziek uit zichzelf uit de basklarinet stroomt, zonder enig menselijk toedoen.

Zo doe je dat, verdwijnen, wil ik uitleggen aan de man en hem het stuk laten horen, maar dan zegt de redder dat ik kan gaan. De hulpdiensten zullen nog even op zich laten wachten in deze uithoek, en er is niets wat we verder kunnen doen.

Zo is dat, en ik slof naar mijn auto.

De priorij, twee bochten verder, ziet er verlaten uit, maar de ticket shop heeft airconditioning, uitleg in zeven talen en een gratis waterfontein. Waarom hebben we de man niet naar hier gebracht?

De tribune is prachtig zoals beloofd. Ik loop er een paar keer onderdoor, van de ene wereld naar de andere, terwijl ik in de verte de sirene van de Ambuce hoor. Ga dan zitten op een kerkstoel, voel me misselijk, sta recht en zoek lucht buiten, de weidse stilte vanuit de kloostergang. Ergens in de verte klatert nog wel een riviertje, en ongetwijfeld zijn er ook dieren die veel lawaai maken, op hun manier.

Ik niet. Vakantie, en ik heb even op de pauzeknop in mijn leven gedrukt. Aan welke kant van de tribune ik me straks zal bevinden, dat weet ik niet. Een dorpeling ben ik nooit geweest, en weten doe ik steeds minder. Maar de auto in een ravijn rijden zou ik nooit doen. Netjes parkeren, open laten, sleutels in het contact, en beginnen wandelen, dat misschien wel. Maar dan met geschikte schoenen, en in de rugzak een fles water en een energiereep. Tot de uitputting volgt.

Terug bij de bocht, stop ik even om te vragen hoe het met de man gaat. Ach, zegt de ambulancier verveeld, het is zijn vierde poging. Hij haalt de schouders op. Een makkelijke, volstrekt nutteloze namiddag.

Ik rijd in stilte verder.

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de website http://www.zelfmoord1813.be.

 

Advertenties

2 gedachtes over “Onder de tribune

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s