Deinze


Nog voor de eerste regendruppels de auto binnenwaaien, gaan de ruitenwissers knarsetandend aan de slag. De kap van de oude Saab cabrio dicht leggen gaat niet op de snelweg. Onze afspraak op deze luie zondag is te stoppen waar de voorspelde regen begint te vallen. Het heeft een tijd geduurd, maar nu is er Deinze.

Het verbaast ons een beetje dat Deinze hier ligt, op de kaarten in onze herinnering heeft het nooit een vaste plek gehad. We stoppen, parkeren tussen treinsporen en een brug, en leggen de kap dicht. Regenen doet het ondertussen niet meer.

De rivier onder de brug is de Leie, en we wandelen naar de markt. Die is groot. Hoe kleiner de stad, hoe groter de markt. Zou daar een verklaring voor zijn? Maar ze is bewoond, tussen kledingwinkel Nancy en de horeca door. Aftandse meubels glimmen voor de ramen, vuilzakken staan op het terras. Een neonreclame kondigt Turks Restaurant De Stoverij II aan, en in het gebouw erlangs afficheren grote letters op de lege eerste verdieping dat er een dakappartement te huur is. Belgischer maken ze een stad niet meer.

In het midden van de markt staat een luifel. We hebben geluk, er staan mensen onder. Eén van hen legt uit wat die luifel daar staat te doen. We vangen de woorden schaapskooi en Robbrecht & Daem op. En iets over vlas. Dat stonk, bij het roten. Nu is er geur noch smaak, en het abstracte  kunstwerk van Benoit Van Innis aan de onderzijde van de luifel duwt alle betekenis van zich af. Toen ik jong was, maakte die absurde cartoons die niet grappig waren. Maar wel heel mooi.

foto © riaAerts www.riaaerts.com
foto © riaAerts
http://www.riaaerts.com

Op de pleinen van Deinze zijn haiku’s begraven die verwijzen naar de seizoenen. Begrijpen doen we ze niet. Het is zo’n zondag waarop we niets begrijpen, en het er stilzwijgend niet over eens zijn hoe erg dat is. De groep trekt naar de bibliotheek. Daar, zo begrijpen we uit de commentaren, wacht ons een dichter. We kijken elkaar aan. Die pint in café Palace kan wachten.

Tussen de kinderboeken zit Rodaan Al Galidi op een bankje. Oorspronkelijk uit de woestijn tussen Irak en Saoedi-Arabië, is hij nu een Nederlands dichter. Hij verwondert zich overal over, en nog het meest over hoe de liefde op zijn Nederlands wordt geleefd, en over hoe water waardeloos is hier, teveel, en mekaar voortdurend verdringt.

Hij leest er een gedicht over voor, want daar is hij voor gekomen, zonder te weten waar Deinze nu precies zou liggen. Denk er een landerige stem bij, één die gewend is om de klanken eindeloos te rekken zoals dat in het Arabisch kan.

Ik wil naast je liggen

Ik wil naast je liggen
zoals de golf naast de golf.
Ik wil één met je worden
zoals de golf met de golf.
Ik wil je volgen
zoals de golf de golf.
Ik wil in je reizen
zoals de golf in de golf.
Ik wil je leiden
zoals de golf de golf.
Ik wil in je verdwijnen
zoals de golf in de golf.
Ik wil je omhelzen
zoals de golf de golf.
Ik wil je zoals de golf,
blauw
en eeuwig reizen.

© Rodaan Al Galidi

Zo, het publiek beseft het, hebben we nog nooit naar de zee gekeken. Zo, ook dat beseffen we, hebben we nog nooit naar die mens naast ons gekeken, in bed. Niet ’s avonds, hitsig of vermoeid, en ook niet ’s ochtends, rimpelig en weerloos, met een broeierige nestwarmte tussen ons in.

Dat je één kan worden, ja, dat weten we allemaal, in Deinze. En dat je jezelf in een ander kan verliezen, daar hebben we van gehoord. Maar van de onherroepelijkheid in dit gedicht, daar hebben we geen weet van. Daarvoor heb je een woestijnmens in een waterland nodig. Of misschien andersom, en zie, we beginnen erover te praten, en vluchten weg van wat zou kunnen zijn.

We drinken nog iets op het terras van zaal Palace, waar binnen een andere dichter belangrijk staat te zijn. Maar hij sprak over die liefde in de verleden tijd, zeg ik, met mijn neus in mijn glas. Hij heeft dat gedicht geschreven, begrepen dat het beter was dan die liefde ooit kon zijn, en is verdwenen. Het kan niet anders, zo moet het zijn.

De zondag is afgelopen, en we wandelen zwijgend terug naar de auto. Belgischer maken ze een stad niet, met een plein als een woestijn, en onbegrijpbare waarheden op gietijzeren tegels gevat. De brug over de Leie staat open, een vrachtboot glijdt voorbij, op het treinspoor dendert een lege intercity.

 

Advertenties

7 gedachtes over “Deinze

  1. ‘Poëzie’ is voor mij een transformatie van een ‘emotionele’ gedachte , schrijver of niet. Als schrijver moet je ook zo in de eerste plaats ‘ZIJN’. Prachtig als je zo bent, denk ik dan. Met andere woorden kan je deze rol niet ‘opnemen’ als je zo niet in mekaar steekt of zo bent of niet kan worden. Poëzie is niet ‘rationeel’, maar emotioneel, zoals alles IS en zal ZIJN,

    Kathleen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s