De glazen professor


Zoals wel vaker de laatste tijd ben ik pijnlijk veel te laat, en een groot deel van de feestavond is al voorbij. Voor een publiek van keurig verzorgde hipsters, welwillende financiers en ordinaire opportunisten houdt een jonge professor een afsluitende uiteenzetting over innovatie. Mijn baard is niet grijs genoeg om hip te zijn, en geld om iets anders dan mezelf te financieren heb ik niet.

Ik zet me, en richt mijn aandacht naar de jonge vrouw op het podium. Ze heeft het over de value in de proposition van start-up’s. De truc, zo zegt ze, is om weg te blijven van alles wat hip is en sexy. In saaiheid, daar ligt toegevoegde waarde voor het rapen, daar waar verder niemand wil zijn. Voeg nog iets van de peer-to-peer ruileconomie toe, en een beetje technologie, en dan heb je misschien een hit.

Na het dankwoord van de sponsor schuifelen we richting walking dinner.  Een interessant verhaal hoor je pas van de derde onbekende, zo weet ik uit ervaring. Dat blijkt vanavond een welwillend financier te zijn, in het gezelschap van de professor. Ik grijp mijn kans.

Interessant verhaal, zeg ik, al heb ik het eerder gehoord. Saaiheid naast schaarste, om het gat in de markt te definiëren. Saaiheid wordt inderdaad onderschat. Tijd kunnen verliezen,  wat beters te doen hebben maar dat toch maar niet doen, dat is toch onbetaalbaar?

foto © riaAerts www.riaaerts.com
foto © riaAerts
http://www.riaaerts.com

Neem nu een zaterdagnamiddag. Je schuift aan voor de pashokjes in een grote kledingzaak. Er zijn er te weinig, en het is er veel te warm. Het jong gebroed voor je draagt grote stapels op de arm en veel onzekerheid in de ogen. Zou de keten echt rekenen op snellere repeat business omdat je iets koopt wat je niet past?

Maar nee, het is niet dat soort saaiheid dat de professor bedoelt. Haar saaiheid gaat over geld uitgeven zonder dat we er er een bijzondere beleving voor terug  krijgen. De afdeling kuisproducten in de supermarkt. Gas en elektriciteit. Cadeau’s voor mensen die we niet echt kennen. Geld met maar één, armzalige, dimensie.

Terwijl ze praat kijk ik naar haar strakke, zwarte jurkje, en de ober die achter haar verschijnt. Het lijkt op tomaat mozzarella, en ik heb honger.

Ik richt me tot de financier en begin door haar heen te praten. Waarom zouden we saaiheid moeten verbannen, schaarste per se moeten opvullen? Hele beschavingen zijn gegroeid uit het structureren van wachtrijen, en echt niet alleen de communistische. De Britse kunst van de perfect queue. Dat is een gat in de markt! Laat ons schaarste en saaiheid terug in ere herstellen.

De professor drinkt haar glas leeg en staart me met nauwelijks verholen afkeer aan. Beledigd, uitgelachen. Geen twijfel dat ik niet de derde onbekende ben die ze spreekt vanavond. De welwillende financier twijfelt even, kijkt snel van haar naar mij en terug, nipt van zijn excellente gin-tonic, en tovert een grijns op zijn gezicht.

Ik zie het al voor me, zegt hij. Een communistische winkel in het hart van de stad. Glas, overal. Vooral lege schappen. Een dame op leeftijd met een misprijzende blik en boze lippen achter een echte kassa. Geen app. Gewoon beleving. En altijd aanschuiven. Daar betalen we personeel voor. Succes gegarandeerd: de pop-up non store.

Wanneer ik twee uur later wil vertrekken, loop ik de professor opnieuw tegen het lijf. Het zwarte jurkje een beetje gekreukt, het kapsel wat scheef gezakt. Ze heeft iets te veel gedronken. Ben jij eigenlijk een ondernemer, vraagt ze. Nee, zeg ik, mijn talent om mezelf in de voet te schieten is daarvoor te groot.

Ik ook niet, zegt ze. Ik leef maar aan de buitenkant, kijk jaloers naar wie echt overtuigd is van zijn gelijk en er helemaal voor gaat. Die echte ondernemers, die twijfelen nooit.

En als academicus moet je twijfelen. Is het dat wat je bedoelt? Of zijn er gewoon te veel mogelijkheden?

Een ober biedt nog een laatste schotel dessertjes aan. Fruit, chocolademousse, een stukje appeltaart. Ik neem ze alle drie. Dat van die schaarste, zeg ik, dat meende ik.

De professor drinkt haar glas witte wijn in één teug leeg en kijkt naar mijn handen. Ook een stukje, vraag ik? Nee, zegt ze. Ik laat de stilte vallen.

De stad is leeg, en de lange rit rechtdoor op de snelweg is zo saai dat ik me afvraag waarom ik in godsnaam per se naar huis wou. De glazen professor, denk ik, zo ga ik mijn schaarstewinkel noemen.

Advertenties

9 gedachtes over “De glazen professor

  1. Waar en wanneer ga jij dan wél in een zwart kleedje verschijnen?
    Dat zou in elk geval stof (!) opleveren voor een volgende blog…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s