Kwijt (een Esmée tape)


Zeg Bij?

Ja, Esmée?

Waarom schrijf je niet eens een gedicht, Bij? Dat zou je goed afgaan, een gedicht, denk ik.

Maar nee, Esmée. Alleen dichters schrijven gedichten.

Echt, Bij? Er zijn er genoeg die gedichten schrijven zonder dat ze dichter zijn. Versjes allerhande, liedjesteksten, rijmpjes bij een geboorte. Om uit te drukken hoe graag ze hun lief wel niet zien, of hoe geil ze wel zijn, terwijl ze eigenlijk net bij een ander hebben gezeten. Enfin, je kent dat, versjes als goedkoop alternatief voor bloemen, een fles goeie wijn of een grand diner in een posh restaurant. Niks mis mee natuurlijk, maar geen gedichten.

En dan, Bij, zijn er dichters die geen gedichten schrijven, maar stukjes die eigenlijk af en toe een gedicht willen zijn maar het niet mogen van de dichter. Dat zijn de strenge dichters.

Die zijn gewoon streng en rechtvaardig, Esmée.

Nee, Bij. Je bent niet streng, jij bent gewoon bang voor jezelf. Laat je een keer gaan, wordt een keer dronken van je eigen woorden. Daar is niks mis mee.

Er zijn al zoveel poseurs, Esmée. Mensen die denken dat ze iets kunnen, en dat de wereld ze dankbaar moet zijn. Het onderscheid tussen goed en slecht, waar en niet waar, echt en vals, … dat is zo moeilijk te maken. Keizers zonder kleren kom ik elke dag opnieuw tegen. Alleen sm meesters raken nog weg met dat spiegelpaleis van tonen en verbergen, doen alsof en hopen dat genot vanzelf volgt wanneer je maar voldoet aan de verwachtingen die anderen je dicteren.

foto riaAerts www.riaaerts.com
foto riaAerts
http://www.riaaerts.com

Er zit al een heel gedicht in het woord tepelklem, Bij.

Stop, Esmée. Bedwelming door woorden, dat is me toch een veel te romantisch idee. Voor je het weet sta je massa’s toe te schreeuwen met je onmiskenbaar keizerlijke retoriek. Of ik zie me al zitten in een kelder. Cocktailshaker in één hand, een potlood in de andere, kauwend op het muntblaadje dat teveel was voor mijn mojito, peinzend over wat ik mijn zeven uitverkoren lezeressen nu eens zal laten doen.

Een mojito maak je zonder cocktailshaker, Bij.

Zie je wel, Esmée! Dat weet ik ook wel. Ik permitteer me mijn eerste dichterlijke vrijheid, laat mijn fantasie even gaan over wat een coctailshaker in een sm kelder kan betekenen,  en hop, meteen heb je commentaar. Ik wist het wel, ook jij vindt me geen echte dichter.

Toch wel, Bij. Als je loslaat, weet je dat je gaat vallen. Dat is niet zo erg. Kneuzingen, een zweepstriem, een scheur in je hemd, wat maakt het uit? Als het al geen genot is, dan haal je toch voldoening uit verwerkte pijn. Weet je nog toen we die berg op wandelden? En we op het pad naar beneden een oude vrouw met wandelstok kruisten, die leniger omhoog klauterde dan wij ooit zouden kunnen? Ze wist dat ze nooit meer de top zou bereiken, en toch was ze geen poseur, niet bang voor de pijn. Haar kinderen en kleinkinderen waren erbij, die hadden van haar geleerd hoe dat moest, doorzetten en falen en genieten, allemaal in één grote beweging.

Ja, dat was mooi, Esmée. Maar imiteren is niet mijn sterkste kant. Ik vergeet, verdraai, voeg toe en laat weg. Het is vaak ongepast, en niet de manier om ergens bij te horen, dat weet ik. Maar het is het enige wat ik kan, van buiten naar binnen gluren, en mijn woorden als granaten naar binnen gooien.

Het zijn geen wapens, Bij, je woorden. Hoogstens een lederen pakje waarin je je verbergt. Jij schrijft je gedichten beter bij een glas whisky, alleen. Geen cocktails, die zijn voor gezelschap. Met whisky kan je in een zetel bij het haardvuur zitten, en al de mislukte versies in het vuur gooien. Een geturfde whisky wel, zo eentje die smaakt naar medicijn.

Ach, Esmée, gedichten hebben nog nooit iemand genezen, en al zeker niet de dichter. Ze dwalen rond tussen hoofd, lichaam en de wereld. Je kan ze oprapen, even bekijken, en dan gooi je ze weer weg. Ik heb er hier ééntje in mijn handen. Speciaal voor jou bijgehouden. Zal ik het voorlezen? Het heet ‘Kwijt’.

Kwijt.

Dat net een witte Land Rover de heuvel moet oprijden
Waar jij je ziel tuchtigt
Richtingloos
En je stopt in je vlucht

Dat net een vrouw met een onbedwingbare lach je aankijkt
Terwijl jij je kilometers maalt
Herinnerend
Het lichaam dat het altijd beter weet

Of je haar labrador hebt gezien

Als een retriever al kwijt raakt
Waar ben jij dan?

Advertenties

8 gedachtes over “Kwijt (een Esmée tape)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s