De vlasnaald


‘Tandpasta’ is het laatste woord wat ik zie, voor ‘afsluiten’ het scherm overneemt. Het is een race tegen de tijd in de supermarkt. De smartphone waarop ik mijn boodschappenlijstje noteer staat op het punt een appelflauwte te krijgen. Suikers helpen niet, en vlugzout voor elektronica is niet te vinden.

In de wellness gang wandelt een moeder met huilende baby op de schouder heen en weer. De truc, zo weet ik van vroeger, is je eigen ademhaling en hartslag te vertragen. De baby, nog een en al symbiose, zal je volgen. En anders is er altijd nog de vlasnaald, het krachtige slaapmiddel uit Doornroosje.

Op de prins die je wakker zal kussen, jaren later, is het wachten. Ondergedoken in je slaap kan je wel ontsnappen aan de gruwelen van je eigen leven, en je schoonheid en onschuld bewaren. Daar hoop je tenminste op, maar zo gaat het meestal niet. Ook niet in de originele versie van het sprookje.

Een toevallig langslopende koning, type DSK, verkracht er het eeuwig slapende meisje. Negen maanden later, nog steeds in diepe slaap, baart ze een tweeling. De familie is al lang niet meer in de buurt, en er is een fee nodig om ze aan haar borsten te leggen. Pas wanneer er eentje zich van tepel vergist en de vlasnaald uit de vinger zuigt, wordt het meisje wakker.

Dan begint de ellende pas echt. De koning krijgt de schatjes te zien, en vertederd geeft hij ze de namen Zon en Maan. De koningin, not amused door deze levende bewijzen van overspel, wil ze roosteren aan het spit, maar dat ziet de kok niet zitten – in plaats daarvan maakt hij geitjes klaar. Dan wil de koningin de echtbreekster in het vuur, maar daar komt handgemeen van, en wanneer het stof gaat liggen, blijkt het de koningin te zijn die levend wordt verbrand.

De slaapster, de koning en zijn nieuwe kroost leven nog lang en gelukkig.

foto riaAerts www.riaaerts.com
foto riaAerts http://www.riaaerts.com

Voor de tandpasta buk ik me naar de onderste plank van het rek. De baby torent boven me uit, en ik kijk haar in de ogen. Haar slaap is niet ver meer, en ook mijn smartphone staart me nu levenloos aan. Ik voel me dom, al ben ik zeker niet de enige die in deze moderne tijden zijn onafhankelijkheid heeft opgegeven. Er stond nog iets op het lijstje, maar wat. Ik wijt het aan mijn slapeloosheid, het nachtelijke ijsberen.

Tijdreizen was als kind mijn favoriete dagdroom. Terug gaan naar de prehistorie, of de Middeleeuwen, om daar met mijn middelbare school kennis het grote verschil te maken. Ik zou er groter en sterker zijn dan de meesten, en gezonder. Opzien deed ik enkel tegen de alomtegenwoordigheid van paarden en bloeddorstige honden, de povere maaltijden, en de stank van ongewassen mensen.

Ik zou een paar boeken meenemen, en iedereen verbazen met mijn complexe rekenkunsten. Vooral de nul leek me wel wat bij te kunnen brengen.

Naar de toekomst wou ik nooit. Die komt vanzelf wel. Nu, dat was al ver genoeg vooruit. De tijd even stil leggen, dat wel, om het moment eeuwig te laten duren. Zodat je het van alle kanten kan bekijken, uitdijend in de breedte.

Slapeloosheid dus, in plaats van eeuwige winterslaap. Ik heb een simpele regel. Pas wanneer ik zeven keer op de klok heb gekeken, sta ik mezelf toe op te staan. Niets heeft dan geholpen. Niet het eindeloze tellen, niet de hand aan mezelf slaan, niet de wekker onder het bed zetten. Opstaan zul je, en ter plekke een paar resoluties afkondigen om van de wereld een betere plek te maken. Ik begin alvast met het aanvullen van mijn boodschappenlijstje, kijk in alle kasten naar wat er normaal zou moeten staan, maar nu mist.

Ik weet dat het niet mag, maar ik doe het uiteindelijk toch, gaan zitten en de televisie aanzetten. Het journaal is maar twee keer leuk, en met de verkoop op afstand daalt je vertrouwen in de mensheid helemaal naar een dieptepunt. Zachtjes schud je het hoofd. Je hartritme vertraagt weer, ademen is bijna overbodig. De drang om te plassen red je uit je bevroren toestand. Het bed is al afgekoeld, maar de herinnering aan je warmte zit nog in de lakens.

En o ja, wanneer ik mijn smartphone de kus van het elektrische leven geef, meldt hij eerst braafjes opnieuw ‘tandpasta’. En daaronder ‘pleisters’. Shit. Ik was echt vergeten dat ik een wonde had.

Advertenties

6 gedachtes over “De vlasnaald

  1. fijn! ik neem gewoonlijk nog steeds een zorgvuldig gemaakt papieren lijstje mee. aangekomen in de supermarkt ben ik ervan overtuigd dat ik het allemaal uit het hoofd weet. Koppig zoals ik ben, vergeet ik zo telkens iets 🙂

  2. Ik sta ook altijd met zo’n digitaal lijstje in de supermarkt. Soms verschijnt ineens ‘chocola’ in de lijst, terwijl ik zeker weet dat het ervoor niet op stond! #mannen *zucht* 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s