Tussen kerst en nieuwjaar verdwalen de dingen


Oprichter Adriaan Raemdonck heeft het verhaal al ontelbare keren verteld. Zijn galerie ‘De Zwarte Panter’ dankt haar naam aan de Afro-Amerikaanse Black Panther beweging. De revolutie kon destijds elk moment uitbreken, en dat was een bevrijdende gedachte. Zijn publiek, een groep verzamelaars en nieuwsgierigen met geld, hoort hem in de koude kapel verder uitweiden over de moeilijke toekomst van het galeriewezen in Vlaanderen.

Nightlights.  © Archief Dr. Hugo Heyrman
Nightlights. © Archief Dr. Hugo Heyrman http://www.doctorhugo.org

Er hangt werk van Dr. Hugo Heyrman. Mensen, straten en voorwerpen zijn gehuld in mistige pasteltinten. Hoe en wat is bibberend moeilijk te vatten, maar er schuilt inzicht in de doeken, dat is zeker. In het kantoor is het gelukkig warmer en Raemdonck haalt er een uitvergrote versie van ‘Hij leeft’ tevoorschijn, de tweede cd van Gorki. Per liedje een gravure van een Vlaams kunstenaar. De tekst hand geschreven door wijlen Luc De Vos. Een collector’s item, niet te koop.

Er zijn opvallend veel doden in de aanloop van Kerstmis, dit jaar. Joe Cocker ook nog. En zes anoniemen, tijdens het kerstshoppen in Glasgow geplet door een vuilniskar. En dan Leo Tindemans, naar gewoonte een beetje later dan de anderen.

Ze zullen er altijd wel zijn, die doden. Statistisch netjes verdeeld over het jaar, met pieken als er wat extreems gebeurt, qua weer, godsdienstwaanzin of drankgebruik. Maar zo voor Kerstmis, dat feest dat het vermoeide werkjaar mag afsluiten, vallen ze des te meer op.

Voor één keer valt er niets te drinken bij de overlevers van De Zwarte Panter, en het gezelschap trekt verder. De laatste stop op de rondgang is een galerie die archeologische vondsten verkoopt. Grafgiften vooral. Kunst en dood en de belofte van eeuwigheid schurken er dicht tegen elkaar aan.

Wij doen dat niet meer, spullen meegeven met onze doden. Liever dwalen we door de half verlaten huizen, op zoek naar wat we zelf kunnen gebruiken. Als relikwie, uit respect voor wat voorbij is, en anders voor de simpele waarde der dingen.

In een leven na de dood geloven we voor mensen niet meer, maar voorwerpen krijgen van ons wel een tweede kans. Moeiteloos gaan ze de concurrentie aan met de nieuwe, de blinkende, de cadeau verpakte. Tussen kerst en nieuwjaar verdwalen de dingen, ze moeten zich schikken naar een nieuwe orde, een nieuwe thuis koloniseren. En straks zijn er nog koopjes.

Een fantoom laurierkrans zweeft boven het hoofd van de galerie houder, die gezegend is met een echte Romeinse kop. Mensen gaan lijken op hun passie, als ze die maar lang en diep genoeg beleven, bezweert iemand uit de groep me. Of het nu hun hondje is, hun favoriet gerecht of hun beroep. Deze man kan natuurlijk net zo goed mee uit één van die graven zijn opgestaan, mompel ik tegen mezelf. Maar ik hou het op wilskracht – het is een goed moment om de illusie in stand te houden dat we onze levens zelf kiezen.

Er hangt ook een spiegel, om te zien hoe de eeuwenoude juwelen je passen, en ik staar mezelf aan terwijl ik pindanootjes doorspoel met een glas witte wijn. Die gegroefde kop. Was die er vorig jaar ook al? Ik probeer een glimlach, maar dat wordt een grijns. Karakterkop, dan. Naar welke passie ik mezelf gevormd zou kunnen hebben valt voor mij niet te ontdekken. Dobberen, meer lijkt het niet, dit leven, louter opgetrokken uit toeval en een vastklampen aan dingen die zelf ook verdwaald zijn.

Waar is iedereen? Hadden we niet allemaal een pad te bewandelen? Dat vage idee van inzicht, zoals Dr. Hugo Heyrman dat schildert, dat werkt niet van dichtbij. De revolutie heeft haar aantrekkelijkheid verloren, het fanatisme is te serieus geworden dit jaar. Afstand is noodzakelijk, ook van jezelf. Ik hef het lege glas naar mezelf, draai me weg van de spiegel, en haast me de groep achterna.

Misschien brengt 2015 uitsluitsel, met zijn verse doden, nieuwe voorwerpen en vele passionele momenten. Ha. En andere tinten bijgekleurd, natuurlijk.

Vrede zij met u. Prettig nieuwjaar.

Advertenties

2 gedachtes over “Tussen kerst en nieuwjaar verdwalen de dingen

  1. Een pindanootje zal ik niet doorspoelen met een glas witte wijn.
    Maar van een ouder gegroefd kalend hoofd ben ook ik mij bewust.

    Niet alleen een mooi oudjaarsblog, maar meerdere blogposts heb ik met bewondering gelezen.

    Gorki of Luc de Vos kende ik niet.
    Het nummer “Hij leeft” kan ik nog niet plaatsen.
    Ik zal het nog eens beluisteren.

    Voor vandaag wil ik besluiten met:

    Ik wens jou, je dierbaren en je lezers een gezellig & vrolijk, vredig en geborgen, groen & duurzaam, gezond en gelukkig 2015!

    Vriendelijke groet,

    1. Dank je zeer, Rob, voor deze vriendelijke woorden en complimenten.

      En tja, er zitten wel vaker verwijzingen in naar wat in Vlaanderen actueel is. Zo ook Luc De Vos, de zanger van Gorki, die in november overleed – veel te vroeg, en dat heeft een mini prinses Diana effect gehad in Vlaanderen.

      Ook voor jou het allerbeste voor 2015 gewenst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s