De Esmée tapes


Zeg Esmée?

Ja, Bij?

Hou jij van borsthaar?

Niet bij vrouwen, Bij. Waarom?

Ik vraag me dat af. Welk percentage van vrouwen er valt voor borsthaar. En waarom. En met die Turkse muziek die we hier horen, dacht ik …

Eerlijk? Om naar te kijken vind ik het vaak maar niks, dat borsthaar. En al zeker niet wanneer het naadloos overgaat in schouder- en rughaar. Die mannen denken wel dat het heel stoer is, maar het mag geen excuus worden om jezelf niet te verzorgen! Maar ik leg er wel graag mijn hoofd op, en dan met mijn vingers woelen, ogen dicht. Ja, dat zeker wel. Hmm. Warm. Zacht.

Zo’n kale borst, met van die – geef toe, Bij – op mannen toch lichtelijk belachelijke namaaktepels op, dat is niks. Daar wil ik wel naar kijken, maar dan alleen als het allemaal gespierd, strak en geolied is. Jij hebt toch borsthaar, Bij?

Nee, Esmée. Ik heb wel eens flink met viltstiften bijgekleurd, kwestie van een goede eerste indruk te maken. Maar er staan daar alleen een paar verdwaalde haren die zich uit schaamte en eenzaamheid zelf scheren. Verder niks.

Oh.

Het is niet erg, Esmée. Ik leef al mijn hele leven met dit gebrek.

Ach, Bij, dat zal nog wel meevallen, zeker? Heeft er ooit een vrouw je daarvoor in de steek gelaten?

Nee, Esmée. Dat niet. Al was er wel eens de suggestie van een haartransplantatie. Maar de relatie was toen al dood, denk ik.

massaal borsthaar op een ruïne?  foto ® riaAerts
Eén massief borsthaar op een ruïne van een relatie      foto ® riaAerts

Gaan ze terug beginnen? Maar ’t is waar. In Turkije hebben ze allemaal borsthaar. We waren een keer in een zo’n wijndorp daar – lach niet, dat bestaat echt. Het was Paaszondag, maar voor hen is dat natuurlijk een gewone zondag, en we stappen binnen in een herberg. Geen bistro, geen eetcafé, geen horecaconcept, geen niks, gewoon een échte herberg. We hoorden muziek, en dan moeten we binnen gaan, niks aan te doen. We krijgen wijn zonder erom te vragen, en kijken en luisteren. De muziek is live, natuurlijk – een Korg als basis, en een violist en klarinettist/trommelaar spelen de solo’s.  Een paar oude mannen uit het publiek zingen – ze kennen die liedjes allemaal.  Het hemd open, en grijs borsthaar, Bij. Door de leeftijd uitgedund, dat is wel schattig, maar eerlijk, toch geen zicht.

Maar soit, de vrouwen maken eigenlijk meer indruk. Ze dansen. Ze schudden met hun heupen en hun kont, steken hun borsten fier vooruit en slaken af en toe een gil. En ze lachen. Na een paar minuten komt er een plek vrij in de hoek. We halen nog wat te drinken, en zetten ons bij. Onmiddellijk spreken de vrouwen ons aan, en drinken de mannen ons toe. Er wordt gelachen en geflirt, ze trekken me mee op de dansvloer. Ik schud mijn heupen los en laat me helemaal gaan. Prachtig feest was dat. En mooie muziek.

Zijn we daarom hier, Esmée?

Voor grijs borsthaar, deinende borsten en schuddende billen? Nee, Bij, dat weet je beter. Hier, in de Rataplan, is het cultuur. Misschien dat je het niks zou vinden, als je het in de zomer buiten op straat hoort. Al die kwarttonen en rare ritmes, dat klinkt vreemd, niet van hier.

Ik moet er een beetje inkomen, Esmée, maar dan is het ook echt goed. Niks imagoverlagend. Het is toch fantastisch dat die jonge kerel daar dat kan, zo’n project? Hoe dat die mannen daar van kunnen leven, dat snap ik wel niet. Er hangt hier een affiche waarop staat dat het ticket voor dit concert dertig euro zou kosten, zonder subsidies. Reken dat eens uit. Er staat daar vijf man op het podium, en ééntje voor de techniek. En drie man aan de bar, en twee aan den inkom. En nog geen honderd man in de zaal. Dat is dus max drieduizend euro om die allemaal te betalen, subsidies inbegrepen.

Die mannen spelen voor hun plezier, Bij. Die kunnen niet anders. Dat krijg je niet ondergestopt. Het is zonde dat ze er waarschijnlijk nog een job bij moeten doen. Ze brengen zoveel voor de mensen die het willen horen. We zijn zo al genoeg van zuur naar bitter gegaan, hier in ’t Stad.

Da’s waar, Esmée. Het is tijd om de vraag nog eens te stellen.

Welke vraag, Bij?

Of kunst de wereld kan redden, Esmée.

Genoteerd tijdens de pauze van de avant-première van Karsilama, een project van saxofonist Nathan Daems. Van Karsilama bestaan er nog geen opnames, maar Nathan Daems kan het goed uitleggen – het interview dateert van deze zomer, toen hij met zijn groep Black Flower elke dag Gent Jazz afsloot.

Advertenties

2 gedachtes over “De Esmée tapes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s