Eeuwige belofte


Kwart voor acht ’s ochtends, een warme nazomerdag in de eerste week van september. Op een terras aan het station dommelt een man in boven zijn Duvel, pendelaars haasten zich naar hun trein, en scholieren troepen samen aan bus en tramhalte. Mijn iPod – op de meeste eclectische manier op shuffle – geeft me na Laura Mvula’s ‘Can’t live with the world’ zonder verpinken ‘I’m coming out’ van Diana Ross.

Diana Ross? Meer Chic eigenlijk. En dat vond ze zelf ook, voor het één van haar grootste successen werd. We zijn 1979, en ze is een beetje op de dool nadat haar eerste huwelijk op de klippen is gelopen. Haar muzikale persoonlijkheid valt nog zo goed als samen met die van het zwalpende Motown. Berry Gordy, de baas daar, heeft haar imago gemaakt en de sound bepaald. Hij heeft ook het leeuwendeel van haar inkomsten ingepikt – en is de vader van haar oudste kind.

Ze laat zich troosten door haar dochters, die haar meetronen naar een concert van Chic. Wat ze er hoort en ziet is de toekomst. De uitgebeende funk en disco is soul zoals het altijd had moeten zijn, opwindend, vol leven en geil. Ze is meteen verkocht en bestelt een hele plaat bij de heren Nile & Rodgers.

Die zijn dan op het eerste hoogtepunt van hun carrière. Gestart in de band van Sesamstraat, daarna huurlingen van vele anderen, zijn ze eerst mislukt als rockgroep – zwarte rockers zijn niet verkoopbaar in de jaren ’70.

Wanneer Diana Ross de eerste ruwe versie hoort, is ze teleurgesteld. Moet ze zich van Berry Gordy losrukken om zich tot hulpje van Chic te laten degraderen? Ze had een toekomst besteld, niet een heden. En wanneer gaat die nu eindelijk beginnen? Ze is vijfendertig, het wordt stilaan tijd. Zuchtend laat ze de plaat hermixen door Motown.

De toekomst, zoals te zien op Tomorrowland   foto ® Ria Aerts
De toekomst, zoals te zien op Tomorrowland   foto ® Ria Aerts

De eeuwige belofte van morgen, dat is het handelsfonds van de vormingsindustrie, scholen voorop. Zij hebben de roeping, een Heilige Plicht zelfs, om te vormen en te kneden. Om voor te bereiden. Een hele sector van vormingswerk en bijscholingen zwermt daar nog omheen, met de nobelste missies. Geen doel hoeft onbereikbaar te blijven. Een droomjob, je eigen fiets kunnen repareren, en zeker weerbaarheid, worden we niet allemaal vaak onder de voet gelopen door de mensen rondom ons, te beginnen met de leden van het eigen gezin?

Bij de start van het schooljaar heeft het geloof in de maakbaarheid iets pathetisch. In de pers verschijnen pagina’s vol doemberichten over een krakend systeem. Maar het moet beter dit schooljaar. Echt. Al is het met de moed der wanhoop. Leraars, ouders, en kinderen, een zelfde strijd tegen de verbittering en de burn-out die komt voor de eerste lucifer van het  herfst kampvuur is aangestreken.

De toekomst is namelijk aan de gevormden.

‘I’m coming out’ is een onweerstaanbaar optimistisch nummer. Daar staat iemand die zich aan de wereld presenteert zoals ze is. Trots op zichzelf, de twijfels overwonnen, de toekomst glorieus aan de voeten. Nile & Rodgers haalden hun inspiratie bij drag queens, maar de song is zo veel meer dan een gay anthem.

Hij staat net zo goed voor die andere kant van de vormingsindustrie. De kant die leeft van de overtuiging dat we vooral ook ons zelf moeten zijn, op zoek moeten naar wie we altijd al waren. Die is ondergesneeuwd en ingepakt, bedolven onder conventies en afspraken waarvan we de draagwijdte destijds nooit hebben begrepen. We verknechten onszelf om er toch maar bij te horen.

Maar daarvan kan je je dus bevrijden. Het begint met de eigen grenzen op te zoeken, mindfull in het hier en nu te staan. De ketenen te verbreken. En gezond eten, natuurlijk. De toekomst is aan de authentieken.

De man aan de Duvel heeft het opgegeven, wachten op de start van de toekomst. Een stoel, een tafel en een glas. Zijn hier en nu, zijn toekomst, ze zijn afgebakend en duidelijk. En zelfs ‘I’m coming out’ lijkt in al zijn vrolijkheid ook maar niet echt te willen beginnen. Iets in de drumpartij houdt Diana Ross tegen.

De toekomst blijkt moeilijk te herkennen wanneer ze voor je neus staat, ze is je altijd een stap voor, ongrijpbaar. Maar wat rest ons, wanneer we al die energie niet meer zouden stoppen in ze voor te bereiden? Ons aan te bieden als kneedbaar materiaal?

Angst allicht, die we alleen maar met verdoving of extremisme kunnen bezweren. Of anders gezelligheid, om ons in te verliezen.

Nee, laat ons dan maar dansen met Diana Ross. In de originele Chic versie.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s