Een bekeerling in de woestijn


Het zal zo’n tienduizend jaar geleden zijn dat de mens inzag dat ingrijpen op wat er leeft en groeit in de wilde natuur een stabieler levensonderhoud oplevert dan simpelweg jagen en verzamelen.

De benepenheid van de kleine agrarische gemeenschappen die volgde op die ontdekking kan ik enkel door de vingers zien als de blijkbaar noodzakelijke tussenstap om de mens te brengen waar hij echt thuishoort: in een stad, de plek van vrijheden en cultuur. Ooit moest de natuur nu eenmaal getemd worden, om toe te laten dat een authentieke stadsmens als ik vergroeid raakt met stenen en voetpaden, verkeer en pleinen, en verliefd op de diversiteit van mensen en hun vreemde interacties.

We hebben dat niet meer, natuur, leg ik vol medeleven uit aan een enthousiaste vrijwilligster van Natuurpunt. Ja, ik wil nog wel  toegeven dat ons voedsel vanuit de verte een product van de natuur is , maar gemanipuleerd is het gelukkig altijd. Wie daar aan twijfelt, kan ik eender welke aflevering van ‘naked and afraid’ of ‘ultimate survival’ op discovery channel aanraden.

Niet de beste plaats om nieuwe klanten voor Natuurpunt te ronselen.
Niet de beste plaats om nieuwe klanten voor Natuurpunt te ronselen.

Maar verder is het vooral kwestie om de natuur er voor ons te laten zijn in tuinen en parken, zodat je er zelf, in het zweet jouws aanschijns, groenten kan kweken en kippen houden, of er door joggen, of er een jazzfestival in organiseren.

Deze ordening van de dingen is helder en duidelijk, en het is één van de weinige zekerheden die ik koesterde als Onwrikbare Waarheid.

Toen kreeg ik de woestijnen van het zuidwesten van de VS te zien.

Niet dat de mensen daar niet interessant zijn, wel integendeel. In Las Vegas wordt alles wat menselijk is onverbiddelijk uitvergroot. Op de Strip en in de casino’s en bars toont de massa een ongeëvenaarde schoonheid. En in parallel beweegt zich een andere, dienstbare massa die dat allemaal mogelijk maakt, en de manier waarop alles samenwerkt om onze laagste driften te exploiteren is een parel van cultuur. Een mooiere geldmachine heeft nooit bestaan.

Naar individuen kijk je beter niet in Las Vegas, maar op Venice Beach, Los Angeles, zijn het net zij die in al hun fysieke diversiteit interessant zijn.

Supersized families schuiven aan bij gore eettenten, en gaan dan kauwend kijken naar de supersized spieren van body builders in aktie op Muscle Beach. Veteranen tonen hun oorlogswonden, het kunstbeen omgevormd tot bedelnap. Bedelaars liggen languit langs de weg, met een bordje ‘why lie, I need a beer.’ De green doctor geeft je in ruil voor 40 dollar een medisch attest om marihuana te kopen in de apotheek, terwijl bejaarde hippies gekreukte pamfletten voor legalisering van dope uitdelen en smoke shops alles behalve tabak verkopen.

Je toekomst wordt er gelezen en in henna op je rug geschilderd – of getatoeëerd, dat kan ook, dan staat ze tenminste vast. Nieuwste mode is om ook de kaalgeschoren schedel in te kleuren.  Of een kleedje te dragen met motief en kleuren die naadloos aansluiten bij de afbeeldingen op je huid.

Er lijkt meer verscheidenheid te zitten in de zondagse mensenmassa die er flaneert dan in heel de Mojave woestijn, met zijn eindeloze velden vol joshua tree’s, waar een eeuwigdurende kaarsrechte snelweg doorheen loopt. De uitgestrektheid, de staalblauwe hemel, de wind en warmte die je buiten de cocoon van je auto vermoedt, ze zijn op een vreemde manier geruststellend.

image

Je stopt, stapt uit, maakt een kleine wandeling en dan verschuift je blik naar het detail, je ziet de cactussen tussen de joshua tree’s, en met wat geluk ook een woestijnrat. De rotsen worden van decor landschap, met spleten en grotten en kleurverschillen. Alle vierkante meters woestijn blijken verschillend, net zoals mensen dat zijn. Je voelt de hitte en de stilte en er gebeurt wat tussen mensen zo moeilijk is: je voelt je op je plek, opgenomen in het geheel, klein en nietig. Je komt thuis.

Het restaurant in Kelso, in een stationsgebouw in het midden van de Mojave National Preserve, is gesloten, op zoek naar een nieuwe uitbater. Terwijl we op de bankjes buiten onze laatste mondvoorraad opeten, sluipt er een kilometerslange goederentrein voorbij. En al ben ik nooit dichter bij echte natuur gekomen dan in deze woestijnen, ook hier blijkt ze door mensen mee gevormd.

Wanneer we de Preserve uitrijden wacht ons Roy’s Café, meer woestijn dan café. Dit is Route 66, waar een groepje Franse motorrijders het asfalt kust. Mensen. Nog altijd gekker dan eender welke cactus. Heerlijk. Maar dat is natuur ook, weet de bekeerling in mij.

image

Advertenties

5 gedachtes over “Een bekeerling in de woestijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s