De onzichtbare papegaai


‘Yes!!!!’

De kreet van de vrouw schalt door Van Ness Avenue, San Francisco. De toeristenbus rijdt ons langs de arme wijk Tenderloin, waar daklozen voetpaden bewonen, en een stoere kerel zich snel een aantal keren optrekt aan de bovenkant van zijn voordeur.

We zijn aan een postkantoor. Onze buren in de bus kijken ons aan, net zo verbaasd over de vreugdekreet als wij. ‘Dat moet een vette cheque zijn,’ zegt de vrouw. ‘Of ander goed nieuws,’ zeg ik. De man naast me, ver in de vijftig al, heeft twee gouden snijtanden, en dik rastahaar onder zijn pet. Hij wisselt een snelle blik met zijn vrouw en grijnst. Ik ben naief. Alleen geld kan zo’n goed nieuws zijn wanneer je arm bent.

Vooraan, op de beste plaats van de bus, zitten Terry en zijn vrouw. Zij zijn blank, en wegen elk meer dan het dubbele dan goed voor hen is. Maar dat belet hem niet om als een schooljongen op zijn stoel rond te draaien, en als een papegaai te reageren op elke clue van Ned, die als gids weerwraak neemt op zijn mislukte carrière als stand-up comedian. Elke keer levert dat Terry een bewonderende blik van zijn vrouw op, en wanneer hij op eenvoudig verzoek ook nog een kort dansje doet, krijgt hij een warme knuffel als beloning.

image
Terry en Ned, ze kennen mekaar niet, maar zijn toch helemaal op elkaar ingespeeld

Zoveel oprecht en diep geluk. Lukraak bij mekaar geharkt op een paar minuten tijd. Dat lukt me in Antwerpen nooit.

Later, wanneer we een biertje drinken in Harvey’s (genoemd naar Harvey Milk, de heilige van de holebi beweging), dringt het tot me door. Het is niet de hevigheid van het geluk wat me bevreemdt, noch dat het zo makkelijk en openlijk wordt getoond. Het is de overgave aan het moment.

Dat is alles wat bestaat. Die ene emotie, dat ene moment. Er wordt daar helemaal niks bijgekleurd, er zijn geen echo’s van het verleden, er wordt niet vooruit gedacht. De misschiens en ja-maar’en die zo vaak als echte of valse nuance’s mijn gedachten overwoekeren, schijnen hier helemaal geen plaats te hebben.

Ze wordt een beetje kaal zo, de werkelijkheid, maar ze lijkt alvast hartelijk en oprecht.

De supermarktketen Wal-Mart beantwoordt helemaal aan die beleving. Alles is er te koop, alles is er gericht op onmiddellijke bevrediging van elke nood. Een winkel voor wie leeft in het moment. De middag dat wij er waren staan een jong meisje en haar vriend te draaien en te keren voor het rek met zwangerschapstesten. Je ruikt het, de nervositeit van het jonge koppel. Opwinding en angstzweet. Twijfel.

Het is me de avond voordien in de Tonga bar al opgevallen hoe alles wordt uitvergroot. Een gigantische ruimte ingericht als een piratenschip, en uniek overblijfsel van de Tiki cultuur. We drinken er de beste mai-tai’s van de wereld, voor ons klaargemaakt door William, de super geconcentreerde bartender. Hij kijkt niemand aan, praat met niemand – het enige wat bestaat is de bar, en het briefje met de bestelling voor zijn neus. Monomaan.

Een coverband speelt er de vrolijkste popdeuntjes van 1950 tot nu, met een ietwat bijzondere voorliefde voor Van Morrison wel, en daar wordt op gedanst.

Een koppel illustreert er de erotische kracht van de net niet aanraking. Tussen de zestiger met strak achteruit gekamd wit haar, en zijn jongere partner knettert het zichtbaar. Zij heeft een uitdagend strak zwart kleedje aan, speciaal voor hem. Dat moet je verdienen als man, dat je vrouw zich zo met je in het openbaar vertoont. En hij is cool, houdt ondanks het geknetter de afstand tussen hen correct. Millimeterwerk. Alles straalt belofte uit voor straks, en herinnering aan daarnet, tegelijkertijd.

Dus toch, geschiedenis en gelaagdheid die doordringen tot het moment. Misschien moet ik wat beter kijken, is ook hier niets wat het op het eerste zicht lijkt.

Met veel plezier koop ik enkele dagen later een vuilbekkende, onzichtbare papegaai. Betalen doe ik met mijn onzichtbare credit card – je blijft per slot van rekening werknemer van een bank.

image

Hij zit net op de achterbank wanneer een boze man me toeroept: ‘Hé kerel, je hebt bijna mijn vrouw omver gereden. Ze stond hier, hield deze parkeerplek voor me vrij. Dat doe je toch niet!’ Zijn woede is absoluut. En verrast me, want de vrouw stond dan wel inderdaad hinderlijk op een stukje uitnodigend asfalt, vijftien meter verder kwam net nog een zeldzame parkeerplaats vrij.

Ik glimlach oprecht en verontschuldigend. Op de achterbank hoor ik een hels vloekend kabaal.

Advertenties

4 gedachtes over “De onzichtbare papegaai

  1. Weer heel mooi geschreven, en ja, o zo herkenbaar. Mooi dat je al deze details nog opmerkt. voor velen gaat het leven zo maar voorbij. Ik vind het heerlijk om jouw schrijfsels te lezen. Ik voelde zelfs tot hier de aantrekkingskracht van de dansers, mooi, …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s