Oostende


De ontwerpers van de Thalys werd op het hart gedrukt dat vierkante meters in een trein schaars zijn. Alleen helemaal voorin, ruggelings tegen de locomotief aan en onder de walvisbult van de trein, is er nog iets wat lijkt op een echte, ruime coupé. Je moet twee deuren door en een trapje op om er te komen, maar dan heb je ook het paradijs bereikt. Een cocon, waar zelfs de kleine raampjes gezelligheid uitstralen.

Ik houd me er wel eens schuil, op de terugweg van Parijs, op zoek naar rust en een uurtje onbespiede verveling.

Deze keer had ik pech. Eén hoek was al ingenomen. Een vrouw zat midden een zee van morsige papieren te rekenen op haar iphone, één been languit op de zetel voor haar, schoenen op de grond. Het waren blijkbaar geen makkelijke sommen, er werden wenkbrauwen bij gefronst en grimassen getrokken, en ze kreunde er een beetje bij.

Na een diepe en finale zucht trok ze haar schoenen weer aan.  Of ik even op haar spullen kon letten. Eindelijk alleen, en ik maakte het me gemakkelijk. Een laatste mail, hoofdtelefoon, en een moeilijk boek om bij in te dutten.

Gestommel. Schoenen weer uit. Flesje wijn open. Zak chips erbij. Draaien en keren in de zetel. Buiten is er niets te zien behalve een tractor die Frans niemandsland doorploegt. Binnen ik. Of ik ook wat chips wil? Nooit een cadeau aannemen van vreemden, is me geleerd. Het creëert een schuld waarvan je niet weet of je ze ooit wil inlossen. Ik schud nee en mompel een dank je wel.

In Parijs voor ’t werk? Ik schuif mijn hoofdtelefoon naar achter. De dunne stem van Wayne Coyne echoot nog even in mijn hoofd. ‘A spoonful weighs a ton’, zingt hij. Zaterdag nog live gezien, de Flaming Lips.

Cadeau’s kopen in Oostende       foto © Ria Aerts

Nu barst ze los. Dat ze deze morgen vertrokken is uit Oostende – jaja, die bijna lege Vande Lanotte Thalys, wel praktisch trouwens – en dat ze inkopen heeft gedaan in Parijs. Van de ene groothandel naar de andere, rondgerend als een gek. Schoon dingen gevonden, en niet te duur. Want mensen willen wel iets nieuws, maar meer dan honderd euro, dat geven ze niet meer uit.

Een schoon leven, zo’n winkel hebben, zegt ze. Alles zelf opgebouwd. En in de winter doet ze bont. In Oostende zijn er altijd mensen, dat is niet zoals de rest van de kust. En als ze dan op het terras van haar appartement zit, en de zee en de lucht ziet, dan is ze content.

Telefoon.

Ja, schatje? Nee, ik zit in de trein, te klappen met ne schone vent van den bureau. Ze knipoogt terwijl ze het zegt.

Voor mijn geestesoog smelt ze samen met Wayne Coyne, die van op het podium steeds weer zijn mantra ‘thank you, thank you, thank you’ mompelt. Bij het begin van de show komen drie gigantische reuzenfiguren het podium op gewaggeld – de zon in het midden huppelt het hardst.

Hij werkt ook op ne bureau, haar vriend. Iets met verzekeringen. Ze is er voorzichtig mee, zegt ze. Nee nee, samenwonen doen ze niet, ze proest het uit. Dat zou nooit lang duren, zo’n brave vent op haar terrein. Daar verdraagt ze niemand. Van op een afstandje, dat duurt het langst.

Ik probeer haar uit te leggen wat ik in Parijs deed, vergaderen dus, maar er is geen beginnen aan. Tja, waarover heb ik nu eigenlijk vergaderd? Wat is er besloten? Het zal wel belangrijk zijn, veegt ze het van tafel. En goed betalen, zeker?

Maar ze doet me twijfelen. Het schimmenspel waarin ik me professioneel begeef is toch een ander soort theater. Geritualiseerd, abstract. De vastberadenheid waarmee er aan een denkbeeldig stuur wordt gedraaid is groot. Maar het is geen tractor. Zo direct als het verband is tussen zaaien en oogsten, tussen inkopen en verkopen, zo versluierd is het in de salons van de macht. De gekte wordt er nooit zo prettig en warm als in een winkel in Oostende of op het podium van de karrewiete Flaming Lips.

Als ik me klaar maak om uit te stappen in Brussel, vraagt ze of ze me niet verveeld heeft. ‘Ik had voor jou ook een flesje wijn moeten meebrengen’, zegt ze, ‘dan was het nog gezelliger geweest’.

De leuke boom, schilderij van © Patrick Wauters
De leuke boom, schilderij van                    © Patrick Wauters

Maar nu ben ik het die zin heeft haar een cadeau te geven. Zomaar. Ik heb het natuurlijk niet bij me, maar het schilderij ‘de leuke boom’ vat het helemaal samen. Oorzaak en gevolg op één plaatje, overzichtelijk. Voor vijf euro gekocht van een zwervende schilder, ergens ver na middernacht op het terras van het Antwerpse café Strand van Oostende, na het concert van de Flaming Lips. Voor haar, zo besef ik nu.

Love. Het echte geschenk.

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Oostende

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s