Ruggespraak


Aan de zijkant van de bar, een beetje in het duister, zit een koppel elkaar hardnekkig over de rug te wrijven. Hij start meestal bij haar hoofd, kroelt even in het haar, en laat dan zijn rechterhand zakken tot op de rug. Zij imiteert zijn gebaar af en toe, maar ze houdt het bij een zachtere aai, beperkt tot de rug – de man is kaal.

Ze zijn niet meer zo jong, dit is duidelijk niet de eerste keer dat de liefde hen treft, met zijn steeds terugkerende belofte van eeuwigheid.

Het gesprek is geanimeerd – een gesprek waarbij, zo merk ik wanneer ik een nieuw drankje ga halen, ook de knappe barman een rol speelt. Niet haar partner, maar de barman is blijkbaar de bron van de opwinding van de vrouw. Het hevige gewrijf over die rug, uit het zicht van de barman, krijgt plots een andere betekenis.

foto ® Ria Aerts
foto ® Ria Aerts

Vanachter is niets wat het van voren lijkt. Achteraf is ook niets wat het van te voren leek.

Of de twee geliefden nu aan het begin of aan het einde van hun gezamenlijke verhaal zijn, valt voor mij niet uit te maken. Even is de dwingende pijl die de richting van de tijd ons oplegt – vooruit, altijd maar vooruit – opgeheven en kan ik vrij bewegen tussen vroeger en straks.

Een mogelijkheid die niet wordt benut, is die verloren? Of blijft die wat het was, een mogelijkheid? Een mogelijkheid die wel wordt benut, die een feit wordt, houdt die op een mogelijkheid te zijn? Kan je hetzelfde opnieuw beleven, afstand nemen van geschiedenis?

Het is niet omdat je verloren rijdt, dat je in je zoektocht niet dezelfde straten weer tegen komt. Al is die straat, de tweede keer dat je ze ziet, voor jou misschien niet meer helemaal dezelfde.

Het gesprek aan de bar wordt steeds vaker onderbroken door luid gelach. De vrouw neemt nog een cocktail – speciaal voor haar op maat gemaakt door de barman, en er is meer dan een flauw vermoeden dat hij extra gul is met de wodka. De ogen van de man zeggen ‘de laatste’, maar verraden dat het niet langer in zijn handen ligt.

Wanneer hij opstaat van zijn kruk om naar het toilet te gaan, streelt hij en passant haar billen. Zij schudt even het lijf – vanuit mijn positie lijkt het op sidderen van voorpret. Maar misschien is dit een kantelpunt. Het zou kunnen dat het nu gebeurt, dat de vrouw zich voor de eerste keer ergert aan die hand op haar poep, ze bezitterig vindt, irritant, en niet langer de welkome bescherming. En van al dat bier gaat hij straks snurken.

Of misschien heeft de man nu door, ook al voor het eerst, dat ze na het geflirt dat aan hun relatie is voorafgegaan, die flirterige natuur niet bij het grof vuil heeft gezet. Dat het lachje waar hij als een blok voor gevallen is ook heel vals kan klinken. En bovendien drinkt ze te veel.

Zo’n kantelpunt dus, waarin de loop van een persoonlijke geschiedenis scharniert. Het hoeft niets met de werkelijkheid te maken te hebben. De cocktails, de blikken, het geflirt, het geruststellende  fysieke contact op de rug, het zou kunnen dat zich dat al tijden zo tussen hen afspeelt. Deel uitmaakt van de warme liefde die hun relatie leefbaar maakt.

Kan je na zo’n moment nog terug naar het begin, kan je zo’n kanteling achter de rug laten, met de onbevangenheid van het eerste moment het gelaat van de ander opnieuw ontdekken? Of is wat je nu, in het  midden van de tijd hebt gelezen, onuitwisbaar?

Mijn glas is leeg, en ik probeer me het volle en het lege glas tegelijkertijd voor te stellen. Verzonken in gepeins, en geconcentreerd op het koppel, heb ik geen bewuste herinneringen aan de smaak van het bier, noch aan hoe ik het heb leeg gedronken, en of ik met het half volle glas in de hand heb zitten spelen – zoals ik vaker doe. Het bierviltje is alvast verkruimeld.

Misschien, misschien heb ik ook net een kantelmoment in mijn eigen leven gemist. Geven mijn voor en achterzijde een verschillend beeld aan een aandachtige toeschouwer. Of misschien zijn alle momenten wel kantelmomenten, het leven één langgerekt origami.

Bij die gedachte weet ik dat het tijd is om mijn voor en achterkant weer aan elkaar te lijmen, en eens op te stappen. Immers, how small a thought it takes to fill a whole life.

Advertenties

2 gedachtes over “Ruggespraak

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s