Zweet, een appel en chocola


De aufgüss in een Duitse sauna lijkt in niets op het spektakelstuk wat ze in Vlaanderen van zo’n opgietsessie maken. Ja, het is ook heet en vochtig, maar er mag al eens gelachen worden. Niet door mij, want ik snap de grapjes in het Duits niet, maar de Heidi’s en Heinzen in de sauna grinniken toch af en toe – een bulderlach zou misplaatst zijn.

Met de originele Finse sauna heeft het nog weinig te maken. Die was privé, voor de familie. Bij ons geven verbazingwekkend veel mensen er zich achteloos en letterlijk bloot. Zeker in Duitsland gaan jong en oud, man en vrouw, er heel naturel mee om, met die openbare naaktheid.

Het is Paasweekend, een paar buien kunnen de vrolijkheid van de lente niet onderdrukken. Terwijl Pasen toch een heel ernstig feest is, verwijzend naar de donkerste kanten van het menselijk bestaan. De marteldood sterven en er weer uit opstaan, dat doe je niet zomaar. Dat kan enkel gebeuren met het oog op de moeilijkste denkbare missie – het uitwissen van de erfzonde.

Het moment waarop Adam in de appel bijt, hem door Eva aangereikt uit de boom van de kennis van goed en kwaad, is het moment waarop hij en Eva uit een toestand van eeuwigdurende high met de beide voeten in de modder terecht komen. Alles wordt hen duidelijk. Dat het leven lijden is. Dat er gewerkt moet worden in het zweet huns aanschijns. Dat kinderen gebaard worden in helse pijnen. Dat die kinderen verwekt worden in hemels genot. Dat het naakte lichaam schaamte en begeerte opwekt.

Waar Adam en Eva voordien bleven steken op het niveau waar de schepper hen op de zesde dag had gelaten – beeld en gelijkenis van God, verheven boven alle kwaad – werden ze met de zondeval echt menselijk. Behept met een ongeneeslijk chagrin, en eigenschappen die niet goed te praten zijn. Hoogmoed, gierigheid, nijd, woede, onkuisheid, luiheid en traagheid – om er zeven willekeurige te noemen.

De faun, symbool van het eeuwig menselijke verlangen. Beeld van Melita Couta, foto © Ria Aerts
De faun, symbool van het eeuwig menselijke verlangen. Beeld van Melita Couta, foto © Ria Aerts

Eigenschappen die de mens wel wil overstijgen, waar hij tegen vecht, maar zelfs heiligen bereiken dat nirvana niet zonder goddelijke hulp. Laten we eerlijk zijn. De mens kan uit deze toestand niet door zichzelf worden gered.

Gelukkig maar, want het is net de strijd tegen de zonden die het leven de moeite waard maakt. Onze pogingen om ze te overstijgen, er aan te ontsnappen, om vervolgens terug te vallen en er grijnslachend en schuimbekkend van te genieten, om dan opnieuw te proberen, dat te beschrijven, te tekenen, te schilderen, te verbeelden, in een ritme en een melodie te vatten, er kunst van te maken, erover na te denken, diep en lang, wijsheid te vergaren en filosofie te bedrijven – godsdienst desnoods, het maakt me niet uit – het is wat de mens maakt tot wat hij is.

Zonder het negatieve kan het positieve niet bestaan. Zonder het duister geen verlichting.

Vandaag doen we erg ons best om het negatieve uit te bannen. Alles moet gezellig zijn. Alles vlekkeloos, witter dan wit. Wat moeilijk is of wie moeilijk doet, wie vecht tegen en met zichzelf duwen we naar de rand, die valt haast vanzelf buiten het normale, die verklaart zichzelf tot borderline in een wereld die alleen nog mag bestaan uit het positieve.

Het gaat altijd goed met ons.

En als het niet goed gaat, dan hebben we gefaald, en falen is niet te verdragen. De reclame heeft de wereld tot een ideaal gemaakt, elk beeld tot droombeeld ingeperkt, en vandaag filmen we haarscherp onze eigen fifteen minutes of fame, en posten ze waar we maar kunnen. Zo delen we ons menigmaal – alleen is het geen wonderbaarlijke vermenigvuldiging, geen genot waaruit nieuw leven kan voortkomen, maar op zijn best een geslachtsloze voortplanting door celdeling. Eeuwige klodders van ons gestolde zelf drijven zo op het net. Wachtend op die ene, verlossende like.

Zo delen we wel, maar geven doen we niks.

Een naakte vrouw, zoals een door zweet vertroebelde blik ze kan zien   foto © Ria Aerts
Een naakte vrouw, zoals een door zweet vertroebelde blik ze kan zien   foto © Ria Aerts

De naakte mensen, die met mij de aufguss uitzweten, zijn helemaal zichzelf. Ze zuchten, eten een stukje fruit, lachen met het ongetwijfeld zouteloze grapje van Norbert, de saunameister, en hebben lak aan het dictaat van de perfectie. Buiken slobberen, vel rimpelt en haar groeit waar het groeit. Het is pas vanavond, opgemaakt en ingepakt aan tafel, dat ze weer aantrekkelijk worden voor de liefdes die hen vergezellen.

Ondertussen hou ik van die achteloze naaktheid, dat zomaar negeren van de moderniteit en zijn dwang naar perfectie en transparantie, omdat ze weet dat de verpakking deel uitmaakt van het cadeau. Het echte geschenk is het moment van uitpakken, en dat doe je samen. Je mag vermoeden wat erin zit, je mag het duizend maal hebben gezien, als het een echt geschenk is, wordt je altijd weer verrast.

Buiten, na het afkoelen in de zwemvijver, wacht ons de verlossing in de vorm van een chocolade paasei. Binnenin zitten, net als vroeger, fel gekleurde suikerbolletjes verborgen – luister, ze rammelen.

Advertenties

2 gedachtes over “Zweet, een appel en chocola

  1. Ik kan nog niet zolang verdragen… dat gedoe van “het gaat goed met ons”.
    Maar de sympatieke glimlach , zoals bij u , is nog niet de begeleider van mijn tolerantie.
    Zodus nog veel zweten in sauna’s en zweethutten…daar is veel zwijgen bij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s