Nieuwjaarsbrief


Lieve lezers,

Het is gepast om op het einde van het jaar even terug te blikken op wat is geweest, en vooruit te kijken naar wat gaat komen. Hier, op deze plek, kan en wil ik niet anders dan met een knipoog het begin van bijgekleurd te benoemen tot het belangrijkste nieuwsfeit van het jaar. Wanneer ik over deze blog vertel, bij wijze van reclameboodschap, is de eerste vraag meestal: waarover gaat die dan, dat hij zo moeizaam lezers lijkt te veroveren? Dat is een moeilijke vraag, en het antwoord varieert ook per vraagsteller. Bijgekleurd heeft namelijk nooit slechts één waarheid in petto.

Maar natuurlijk is dat camouflage. Het gaat in deze korte stukjes steeds over mezelf. En ook al probeer ik de anekdotes die de aanleiding zijn voor een tekst te verpakken in iets wat groter is dan mijn ordinaire leven,  toch is er voor wie wil veel te vernemen. Waar we op vakantie zijn geweest, welke boeken ik lees, dat ik van jazz houd, dat ik een halve marathon heb gelopen, en via een klikje naar LinkedIn – handig verstopt op de bio-pagina – wat voor werk ik doe, en ook en vooral: wat me zoal bezig houdt.

Allemaal te kijk.

Het zijn niet bepaald sextapes, of een intiem dagboek, en ze zijn ook niet allemaal even waar gebeurd, die anekdotes. Maar ik deel ze wel, en met plezier.

Aan dat plezier moest ik denken toen ik Edward Snowden zijn korte kerstboodschap hoorde brengen. De Ontmaskering van het Grote Spioneren is het nieuwsfeit van het jaar in het echte leven.

Privacy matters, zegt Snowden, want het stelt je in staat te definiëren wie je wil zijn. Om die identiteit te laten evolueren, om jeugdzonden in je jeugd te laten, vrienden en liefdes hardnekkig te negeren wanneer je dat zo uitkomt, en toch een beetje opnieuw te beginnen als je dat wil. Snowden heeft groot gelijk, en de discussie is inderdaad belangrijk.

De eenzaamheid van perfecte privacy  foto  © Ria Aerts
De eenzaamheid van perfecte privacy        foto © Ria Aerts

Mijn leven is niet zo boeiend. Ik doe geen grootse dingen, ben niet potentieel gevaarlijk voor de maatschappij, ben niet anders dan de meesten van ons. Ik ging, en ga er nog steeds vanuit, dat niemand ooit de moeite zou doen om al die kleine stukjes data over mij bijeen te puzzelen en daar conclusies aan te verbinden.

Complottheorieën zijn niks voor mij. Geld, tijd, en energie die geïnvesteerd worden moet steeds een return hebben, anders valt het systeem vroeg of laat om. Totalitaire regimes hebben dan ook nooit het eeuwige leven. Perfect geïllustreerd door de schitterende film Das Leben der Anderen, over een Oost-Duitse Stasi agent die het gekruide leven van een dramaturg moet ontrafelen, maar tot het besef komt dat het beter is deel uit te maken van dat boeiende leven dan er op een kale zolder naar te zitten luisteren.

Mijn vriend Jo Komkommer, die mij in de val van het bloggen heeft gelokt, vermeldt in zijn stukjes op de onvolprezen blog Komkommerdagen regelmatig een groot Noord-Koreaans leider.  Dat is Kim Il-sung dezer dagen, andere namen zijn te gevaarlijk. Levert altijd een lezer uit Noord-Korea op. Creepy guys win, maar nooit voor altijd.

Dat er daarentegen iemand is die al die kleine stukjes informatie over zo veel mogelijk mensen verzamelt, en daar dan uit weet af te leiden welk product zal aanslaan, op wie we gaan stemmen, en hoelang we nog zullen wonen waar we wonen – gemiddeld gesproken dan toch – daar ben ik van overtuigd.

Bedreigt dat mijn privacy? Een beetje.

Is dat een aanslag op mijn ijdelheid, mijn intieme overtuiging dat ik geheel vrij van externe invloeden mijn allerindividueelste beslissingen neem? Dat zeker.

Alles willen weten over anderen maakt deel uit van de werking van groepsdruk, het noodzakelijke kwaad dat de mens als sociaal dier laat functioneren. Het is de keerzijde van sociale controle, van de beste remedie tegen eenzaamheid en grootstadsblues: gemeenschapsvorming. Het dorp waarin ik opgroeide, en waarin iedereen alles wist van iedereen, is groter geworden. De beklemming blijft.

Maar ik ben dus niet zo’n pessimist, en blijf kwistig strooien met informatie over wat eigenlijk niemand wat aangaat, in de hoop dat het verstrooit, amuseert, doet denken.

Dat is dan ook wat ik u allen toewens voor 2014, lieve lezers. Verstrooiing en boeiende gedachten. En vooral veel glimlachjes, en voldoende zout om al die luid verkondigde waarheden door te slikken. Op deze pagina’s weet u tenminste dat het bijgekleurde versies zijn. En dat zal straks geen enkel partijprogramma u toegeven.

Denk er vooral het uwe van.

Uw toegenegen blogger,

Dirk ‘bijgekleurd’ Van Boxem

ps het volgen van deze blog – klik op ‘follow’ aan de rechterkant – schaadt overigens geenszins uw privacy 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s