Save as


Ik spreek tot mijn geliefde in hortend proza. Ik sta achter haar, reik met mijn handen om haar heen in een poging haar borsten te vatten en schrijf een half woord in de lucht. Ik plaats een komma op haar rechterbil, en uit mijn mond druppen drie puntjes die suggereren dat mijn wil draait om alles wat zij te bieden heeft.

Ze draait zich om en kijkt verder dan ik kan zijn. Langs me heen, op zoek naar de witregel die haar de kans moet geven om een pauze te nemen, stil te staan en te begrijpen.

Ik help haar niet. Mijn rusteloze vingers trommelen een wachtwoord op haar arm, mijn andere hand probeert te bewaren wat ik al gezegd heb, ‘save as’, maar er is geen ruimte meer vrij.

Dit is niet juist, zegt ze. Dit kan ik niet begrijpen.

Ik probeer mijn mond op de hare te drukken, mompel een maar ik hou van je.

Ik voel, ik weet: dit is niet juist. Dat kan ik begrijpen. Mijn liefde drukt op haar, gedraagt zich als een zwart gat. Ik probeer haar op te slorpen, neer te leggen in geschrifte. Dood materiaal, mijn liefde. Zonder lucht kan niemand leven, zonder lucht ademt alles zich dood. Ik moet haar vrij maken.

Ik zeg: Schat, bevrijd je lichaam! Bevrij mijn lichaam! Ik druk het uit, laat haar lezen wat mijn vingers haar te zeggen hebben.

Er is een keuze die niemand kan maken. De keuze tussen je geliefde en het leven met je geliefde. De keuze tussen geven en weer te geven. De keuze tussen vast te stellen dat geluk alleen maar bestaat op de verkeerde momenten en vast te zitten in zo’n moment. Alleen.

Jan zei nog, zegt ze, maar ze maakt haar zin niet af. Ik stond daarstraks op een parking langs de snelweg, zegt ze. Een doodgewone parking langs de snelweg. Ik zat in mijn auto, rookte een sigaret en zat daar wat voor me uit te kijken – misschien wist ik niet meer waar naartoe – toen plots een man op mijn raam tokte. Een motorrijder in een glimmend zwart met rood pak. Een mooie man, licht grijzend en een intelligente blik. We praatten een beetje over zijn motorfiets, een Suzuki 750 en nog iets, één van de twee die hij bezat. We praatten een beetje over zijn werk, ploegendienst die vrijheid gaf tijdens de dag. Ik stelde vragen en hij antwoordde, dus een echt gesprek kon je het niet noemen. Toen stelde hij zijn vraag. Je hebt mooie, grote borsten, zei hij. Mag ik die eens aanraken? Ik zei nee, dat mag je niet. OK, zei hij, misschien tot ziens, en vertrok. Ik reed naar huis en nam een bad.

Dat heeft zij dus vandaag meegemaakt. En nu ik het opschrijf, probeer te vatten wat er is gebeurd (niets eigenlijk, als je er een dag of zo laat over heen gaan), nu weet ik het wel heel zeker. Er is iets mis met mij. Niet met haar. Met mij. Ik stel me voor dat ik op die motor rijd. Dat ik stop op een willekeurige parking, misschien een niet zo willekeurige parking, want daar worden wel meer geheime levens geleefd, en op een raam tik. Dat ik daar een vrouw tot mij neem, of een man, of wat er verder nog aan willigs in de buurt is. Dat ik dan daarna thuiskom en een maar ik hou van je in haar oor fluister. En tevreden aan tafel zit, samen eet en praat en lach. En dat we in bad zitten later, en ik wat vlekken (zweet, sperma, of ander liefdesvocht) van mijn buik verwijder terwijl ze toekijkt Het zou kunnen. Het zou nauwelijks opvallen. Ze zou nog steeds van me houden, ook al was ik een ander persoon.

Wat zei Jan? vraag ik.

Dat niets of niemand veilig is, zegt ze.

Ze leest wat ik heb geschreven. Ze leest traag. Ze kijkt meer dan ze leest. En ik zie dat mijn woorden, die aan gewicht winnen wanneer ze haar ogen bereiken, zwart zijn. Vlekken op een wit papier. Betekenis zit voor haar in de tekenen, niet in de woorden. Betekenissen zijn een beeld. Veilig betekent een licht vlak, ook daar waar je niet kan kijken. Veilig betekent dat er geen lijnen zijn tussen wat je ziet en wat je niet ziet. Dat schrijf ik op terwijl zij leest.

Zo is het niet helemaal gegaan, zegt ze. Zeker, de man was daar en stelde zijn vraag. Maar ik zei niet nee. Ik zei: ik vind mijn borsten niet mooi. En toen vroeg hij, vind je man je borsten mooi? Ik zei ja, maar hij houdt van me. Wel, zegt hij, laat me ze voelen en ik zal je zeggen of ik, die niet van je houd, ze ook mooi vind. Ik heb ervaring met borsten, zei hij. Ik hoef ze niet te zien, ik wil ze alleen maar voelen, mijn hand in je hemd, maar boven je bh. Dat is alles. En toen zei ik ja, doe dat dan. En toen deed hij dat. Exact zoals hij het beschreven had, niet meer maar ook niet minder. Het was vreemd. Zijn hand was warm en eeltig. Hij streelde mijn borsten, kneep erin, raakte ze aan zoals jij ze nog nooit hebt aangeraakt. Ik voelde hoe mijn borsten mooi werden door die aanraking. Het duurde niet lang, hooguit een minuut. Je mag gerust zijn, glimlachte hij, ze zijn mooi. OK, zei hij nog, misschien tot ziens, en vertrok. Ik reed naar huis en nam een bad.

Veilig bestaat niet. Ik denk: stel nu dat mijn geliefde en ik, op hetzelfde moment, op dezelfde parking, bijna op kijkafstand van elkaar, doen wat hier gedrukt staat, wie is er dan nog veilig? De hele wereld mengt zich dan in ons badwater, en ik was niet haar rug, maar de aanraking van haar rug, zij streelt haar lippen niet langs mijn buik naar beneden, maar ze streelt de lippen van een ander.

Ik neem een diskette, en ‘save as’.

Ik druk uit wat ik heb geschreven, stop het in een enveloppe. Ik sla het telefoonboek open, neem een willekeurige naam in een willekeurig dorp en schrijf het adres op de enveloppe.

Ons leven samen is nooit veilig, zeg ik. Ons leven samen is bekend.

Advertenties

3 gedachtes over “Save as

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s