Les Petits Papiers


Er zijn vakanties waarin het belangrijk lijkt om de grote dingen te doen. De Empire State Building.  Het British Museum. De archeologische site van Efese.  De Grand Canyon. Drie sterren is het absolute minimum, liefst toegediend in twee doses per dag, en bij voorkeur af te sluiten met een uitstekende tafel ’s avonds. Life at its fullest. Genieten met volle teugen van het beste wat de mensheid en de natuur ooit hebben voortgebracht.  Maar ergens in de achtergrond sluimert toch ook het besef dat het dwangmatig is – dat je doet wat ieder beschaafd mens nu eenmaal hóórt te doen. Een bedevaart, meer dan een vakantie.

Maar het zijn niettemin heerlijke vakanties.

En dan zijn er die vakanties, waarin je ook dat weer ontvlucht. Waarin je vakantie neemt van vakantie nemen.  Wij nemen dan de tent en een minimum aan bagage, en vertrekken. Het is op zo’n soort vakantie dat we terecht kwamen in de Gers, een ietwat vergeten vlek in het zuidwesten van Frankrijk. Zo vergeten, dat we lange tijd de enige gasten waren op de camping die we hadden uitgezocht. We namen zonder scrupules drie plekken in, hadden het royale zwembad voor onszelf, en hielden af en toe een bemoedigend praatje met de eigenaars, een sympathiek koppel ex-Parisiens wat zijn oude dag hoopte op te vrolijken met het gezelschap en de centen van mensen uit heel Europa. Na drie jaar waren we de eerste Belgen, maar Denen, Ieren en Nederlanders waren ons voor geweest.

Het komt ooit wel goed met de Gers en de campings daar – ze hebben er schitterende troeven: floc de Gascogne, foie gras (voor wie er geen aanstoot aan neemt),  canard in duizend vormen, Armagnac, en niet in het minst de uiterst charmante hoofdstad Auch.

Vanuit onze Berchemse woonkamer leek de naam van de stad een pijnlijke Duitse roep om aandacht (ik ook!), maar ter plekke klinkt het meer als Aalst, uitgesproken op zijn Aalsterst, maar dan zonder de sjt op het eind.  De parkings zijn er ombragés en gratis, en de automobilisten stoppen er voor iedere dwaze toerist die zonder kijken de straat oversteekt. Dus ook voor ons.

Na een uitstekende lunch (denk een frisse wortelcrème, canard, maar dan herdacht, een halfje rosé en een werkelijk succulente abrikozen slash pistache slash chocolademousse taart, alles voor een luttele veertien en een halve euro) dwaalden we er door de straten en pleinen. Het was warm in Auch.  De reisgids maant je aan om vooral niet de kathedraal en de straten eromheen over te slaan, en het is waar – in de relatieve anonimiteit van dit vergeten stadje zijn het hoogtepunten die meer te bieden hebben dan menige zaal in het Louvre …

Maar wat werkelijk trof in Auch, wat werkelijk het verschil maakt met al die andere steden die het slachtoffer zijn geworden van dezelfde bende cityplanners en citymarketeers, is dat er in de hoofdwinkelstraat géén plaats bleek te zijn voor keten winkels, maar wel voor drie goed uitgeruste boekwinkels.

In één ervan kan je ook wat eten of drinken, maar daar hadden we na de lunch niet echt behoefte aan. Les Petits Papiers daarentegen adviseerde potentiële kopers met handgeschreven aanbevelingen op de boekwikkels. Daar hebben wij een absoluut zwak voor. Het zou normaal moeten zijn, dat een winkelier zijn waren door en door kent, en in staat is om er een zinnig woord over mee te geven aan zijn klanten – maar behalve in wijn- en gsm winkels komt dit nog uiterst zelden voor.

Les Petits Papiers Wij werden aangetrokken door dit: ‘Tendre et drôle, un court roman qui va à l’essentiel de ce qui devrait (pourrait) être les relations humaines. “Et rien que pour ca – éteindre la télé – on devrait tous avoir un vieux chez soi!”. De commentaar betrof een roman van de Canadees Pierre Gagnon, mon vieux et moi, over een gepensioneerde die, in plaats van een lege camping te beginnen, besluit een negenennegentig jarige te adopteren. En inderdaad, het is tendre et drôle, en de aanbeveling meer dan waard.

Zeker toen we ontdekten wie de pen van de aanbeveling had vastgehouden. Een jonge vrouw nog, zes maanden zwanger, met een zachte, beetje vochtige blik die ons uit grote, overdadig opgemaakte ogen tegemoet straalde. Ze hoorde ons een haar onbekend taaltje brabbelen, en vroeg waar we vandaan kwamen.

Ze was bezorgd – waren wij niet dat land wat het zonder regering diende te stellen? Maar nee, integendeel, we hadden zelfs net een nieuwe koning, timide leek voor hem het juiste woord, en een regering die deed wat er moest gedaan worden, namelijk saneren en de belastingen monkelend verhogen. Dat leek haar wel correct, en ze citeerde de Griekse en de Spaanse jeugdwerkeloosheidcijfers – die laatste zo vlakbij en zo afschrikwekkend hoog dat jonge koppels terug bij ouders gingen wonen, en vrouwen geen kindjes meer durfden te maken.

Nooit zag ik zoveel hartbrekend verdriet in ogen als toen zij dit zei. Een beetje solidariteit tussen de Europese landen, zei ze, met de rijkeren en de grote bedrijven die wat meer bijdroegen, en dan hoefde dat toch helemaal niet zo moeilijk te zijn? Maar, zo besefte ze, vanuit Auch reikt je invloed amper een boekwikkel ver.

Een stad die zo simpel kan zijn, en zo beroep doet op ‘l’essentiel de ce qui devrait être les relations humaines’, zo’n stad, die heeft alles om de waan en de crisis van de dag te overleven. Zo’n stad is een verademing.  Schrik dus niet wanneer u, ook op zoek naar een vakantie van vakantie en een goede plek om lichaam en ziel bij te kleuren,  in librairie Les Petits Papiers uw Nederlands gemompel beantwoord hoort met een zacht ‘u ook?’

Advertenties

5 gedachtes over “Les Petits Papiers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s